بیماری‌های تنفسی

بیماری‌های تنفسی
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آ
• آتلکتازی • آزبستوز • آسم • آلرژی • آمبولی ریه • آمفیزم • آنافیلاکسی • آنفلوانزا
ب
• برونشیت • برونشیت مزمن • برونشیولیت • بیماری تنفسی • بیماری مزمن انسدادی ریه • بی‌دمی
ت
• تریاد سامتر • تنفس شین استوکز • تنگی نفس
خ
• خروسک • خلط خونی
ر
• رینیت آلرژیک
س
• سل • سندرم زجر تنفسی نوزادان • سینه‌پهلو
ف
• فارنژیت • فیبروز سیستیک
م
• مسمومیت با اکسیژن
و
• ورم لوزه
پ
• پنوموتوراکس • پولمونیت
ک
• کنددمی


آتلکتازی
آتلکتازی (به انگلیسی: Atelectasis)‏ عبارت است از جمع شدن یک قسمت از یا تمامی یک ریه‌. این وضعیت باعث عدم جذباکسیژن به مقدار کافی از ریه می‌شود. دیدن آتلکتازی در رادیوگرافی قفسه سینه شایع است .
محتویات
• ۱ علل آتلکتازی • ۲ علایم شایع • ۳ تشخیص • ۴ عوامل افزایش دهنده خطر • ۵ درمان • ۶ پیشگیری • ۷ منابع
علل آتلکتازی
آتلکتازی حاد اغلب به دنبال اعمال جراحی ( به خصوص جراحی قفسه سینه یا شکم ) و یا کمبود سورفاکتانت در نوزادان روی می دهد ( سندرم دیسترس تنفسی نوزادان ) . سایر علل آتلکتازی حاد عبارتند از صدمه به قفسه سینه یا شکستگی دنده‌ها و زخم نافذ مثلا در تصادف رانندگی اصولا انسداد برونشها و برونشیولها (مجاری هوایی کوچک یا بزرگ ریه‌) به هر علتی می تواند موجب آتلکتازی شود این علل عبارتند از :ترشحات مخاطی در اثر عفونت ریه، تومور داخل مجرا، تومور یا رگ فشارنده خارج مجرا، استنشاق جسم خارجی،فیبروزکیستیک و بزرگ شدن گره‌های لنفاوی، فیبروز پرده جنب بر اثر بیماریهایی مانند آزبستوز، آتلکتازی جذبی و آمبولی ریه.
علایم شایع
سرفه، درد قفسة صدری، تنگی نفس و تند تند نفس کشیدن، تب، سیانوز، اکسیژن پایین خون، وجود مایع در فضای جنب ( اغلب اگزودا ) و ضربان قلب بالا .
تشخیص
در معاینه اگر ناحیه آتلکتازی وسیع باشد ما در آن ناحیه ماتیته در دق و کاهش صداهای تنفسی در سمع داریم . تشخیص بالینی با روشهای پاراکلینیک مانند رادیوگرافی قفسه سینه ( chest x-rays ) برونکوسکوپی و سی تی اسکن تایید می‌شود .
عوامل افزایش دهنده خطر
سیگار کشیدن، بیماری انسدادی مزمن ریه مثل برونشکتازی، سن بالا و مصرف داروهایی که باعث کاهش هوشیاری می‌شوند مثل خواب آورها، پاربیتورات‌ها و یا الکل .
درمان
درمان بر مداوای عامل زمینه (مانند عفونت) و بهبود علائم ( مانند مسکن و تب بر ) متمرکز است . از فیزیوتراپی تنفسی و دمیدن در دستکش نیز گاه استفاده می شود.
پیشگیری
تشویق بیمار به سرفه و تنفس عمیق به طور مرتب پس از عمل جراحی که حین آن از بیهوشی عمومی استفاده شده است‌. همچنین حتی‌الامکان بیمار باید در تخت جابجا شود و تغییر وضعیت دهد

آزبستوز
آزبستوز (به انگلیسی: Asbestosis)‏ عبارت است از التهاب ریه‌ها به علت استنشاق طولانی مدت ذرات آزبست . چون این بیماری اغلب در کارگران صنعتی دیده می‌شود یک بیماری شغلی محسوب می‌شود ( شاید مهمترین بیماری شغلی ) .
علائم بیماری تنگی نفس ( کوتاهی تنفس ) سرفه و افزایش خطر سرطان ریه به خصوص نوع مزوتلیوما هستند . خطر بروز سرطان در مردان سیگاری باز هم افزایش می یابد .
تشخیص و درمان
برای تشخیص مهم‌ترین مساله شرح حال مواجهه با آزبست است . در ABG ما کاهش اکسیژن خون و در اسپیرومتری کاهش ظرفیت کل ریه ( TLC ) به دلیل فیبروز بافت بینابینی ریه را داریم .
بیماری درمان خاصی ندارد و شاید اکسیژن تراپی، فیزیوتراپی ریوی، ترک سیگار و بخور مفید باشند .
برای کارگرانی که در صنایع آزبست کار می‌کنند باید به طور منظم رادیوگرافی سینه انجام شود تا هرگونه سایه غیرطبیعی در ریه‌ها به موقع شناسایی شود .

آسم
آسم یا تنگی نفس (همچنین نفس‌تنگی) بیماری مزمن التهابی راه‌های هوایی است. ویژگی آن التهاب متغیر این راه‌ها و افزایش پاسخدهی (واکنش) آنها درمواجهه با طیف گسترده‌ای از محرک‌ها می‌باشد. افراد مبتلا به این بیماری دچار حملات یا دوره‌های شدیدی می‌شوند که ناشی از واکنش حساسیتی و برونکواسپاسم قابل برگشت و انسداد مجاری تنفسی است. این حملات زمانی بروز می‌کنند که مجاری هوایی در ریه‌ها در اثر عوامل خاص محیط زیستی دچار بیش‌فعالی شده و سپس ملتهب و مسدود می‌شوند. علایم مداوم این بیماری ممکن است شامل تنگی نفس، احساس فشار روی سینه، خلط و سرفه باشد.
محتویات
• ۱ عوامل مولد بیماری آسم چیست؟ • ۲ علایم بیماری آسم • ۳ درمان o ۳.۱ درمان دارویی
عوامل مولد بیماری آسم چیست؟
عوامل مولد بیماری آسم عوامل تحریک کننده برونزاد یا درونزاد هستند که می‌توانند علائم را تشدید کنند و باعث حملات بیماری شوند. عوامل و موجبات بسیاری وجود دارند که می‌توانند علائم بیماری را تشدید کنند و معمولاً از فردی به فرد دیگر متفاوت هستند. از این رو می‌توان با شناسایی و جلوگیری از تماس با این عوامل تحریک کننده از بروز علائم شدید و آزار دهنده بیماری پیشگیری کرد.
عوامل محرک بروز حمله‌های آسم شامل عفونتهای تنفسی فوقانی (مثل سرماخوردگی)، آلرژنها(ذرات گرد و غبار، ذرات ناشی ازحیوانات خانگی، کپک و قارچ)، مواد تحریک‌کننده (سیگار، آلودگی‌های هوا)، داروها (بلوک کننده‌های بتا، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی)، مواد نگهدارنده غذایی(سولفیت،MSG) و عوامل غیر اختصاصی (احساسات و هیجانها، هوای سرد، ورزش، بیماری ریفلاکس) است.
علایم بیماری آسم
علایم بیماری آسم شامل این موارد است: 1. تاکی‌پنه (افزایش تعداد تنفس) 2. خس خس سینه 3. گرفتگی سینه 4. سرفه (به خصوص شبانه) 5. تولید خلط
درمان
سالمترول بتا-۲ آگونیست بلنداثر رایج در پیشگیری از حملات آسم بهترین راه جلوگیری از بروز حملات خودداری از تماس با مواد و یا عوامل تحریک کننده‌است.از موارد مهم دیگر میتوان به عدم زندگی در شهرهایی که دارای میزان آلودگی بالا در هوا می باشند نام برد .
درمان دارویی
بسته به شدت بیماری نیاز به مصرف دارو در مبتلایان به آسم متغیر است. دارو تنها نقش کنترل علایم را دارد و درمان قطعی دارویی در حال حاضر برای این بیماری وجود ندارد.
• برای کنترل علامتی در فاز حاد: بتا-۲ آگونیستهای سریع اثر (مثل سالبوتامول استنشاقی)، آنتی‌کولینرژیکها ( مثل ایپراتروپیوم بروماید استنشاقی) و بندرت آگونیستهای آدرنرۯیک مثل اپینفرین استنشاقی
• درمان بلند مدت : گلوکوکورتیکوئیدهای استنشاقی (مثل بکلومتازون)، آگونیستهای آدرنوسپتور بلند مدت ( مثل سالمترول)، آنتاگونیستهای لکوتری ان (مثل مونته لوکاست و زفیرلوکاست) و تثبیت کننده های غشا ماست سل ( مثل کرومولین سدیم ) .

آلرژی
آلِرژی یا حَسّاسیَت، (به انگلیسی: allergy)‏ واکنش افراطی سیستم ایمنی بدن نسبت به عوامل گوناگون است. کسانی که دچار حساسیت هستند، دارای دستگاه ایمنی فوق هوشیار هستند که نسبت به مواد ظاهراً بی ضرر موجود در محل زندگیشان، واکنشی بیش از حد معمول نشان می‌دهند.
برای مثال گرده گیاهان، می‌تواند سیستم ایمنی شخص آلرژیک را طوری تحریک کند که گویی با یک خطر جدی روبرو شده‌است. حساسیت یک مشکل بسیار شایع است و تقریباً از هر ده نفر، دو نفر به نوعی از آن مبتلا هستند.
محتویات
• ۱ رویداد به هنگام یک واکنش آلرژیک • ۲ علایم آلرژی • ۳ آیا همه دارای نوعی آلرژی هستند؟
رویداد به هنگام یک واکنش آلرژیک
هنگامی که یک سیستم ایمنی افراطی در معرض یک ماده حساسیت‌زا قرار می‌گیرد، چند اتفاق می‌افتد:
1. بدن برای مبارزه با ماده مذکور، شروع به تولید نوع خاصی پادتن می‌کند که IgE نام دارد.
2. پادتن‌ها به نوعی سلول خونی که ماست سل mast cell نام دارد متصل می‌شوند. این سلول‌ها در دستگاه تنفسی ودستگاه گوارشی، که محل اصلی ورود عوامل آلرژی زا است، فراوانند.
3. ماست سلها با انفجار خود مواد شیمیایی مختلفی از جمله هیستامین و اینترلوکین آزاد می‌کنند که عامل اصلی بروز بسیاری از علایم آلرژی است که از جمله این علایم می‌توان به خارش گلو، آب ریزش بینی، اشکریزش، عطسه و سرفه اشاره نمود.
اگر ماده حساسیت زا در هوا باشد، واکنش آلرژِیک در چشم‌ها، بینی و ریه رخ می‌دهد و اگر این ماده خورده شود، واکنش آلرژیک در دهان، معده و سایر بخش‌های دستگاه گوارشبروز می‌کند.
گاهی واسطه‌های شیمیایی آزادشده در بدن به قدری زیاد است که علایم بسیار حادی نظیر کهیر، کاهش فشار خون، شوک یا بیهوشی نیز به وجود می‌آید.
علایم آلرژی
نشانه‌های آلرژی را می‌توان به سه دسته خفیف، متوسط و حاد تقسیم نمود.
1. واکنش خفیف، شامل نشانه‌هایی است که یک ناحیه از بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مانند التهاب، خارش و آبریزش از چشم. علایم خفیف به بخش‌های دیگر بدن منتقل نمی‌شوند.
2. نشانه واکنش متوسط، در بخش‌های مختلف بدن منتشر می‌شوند و خارش چشم ممکن است به خارش گلو و تنگی نفس هم منجر شود.
3. عکس العمل حاد که آنافیلاکسی (anaphylaxis) نام دارد، نادر است و یک موقعیت خطرناک و از جمله مواردی است که درمیان فوریت‌های پزشکی قرار دارند. در چنین مواردی، آلرژی در تمام بدن منتشر می‌شود.
این حالت ممکن است با مجموعه‌ای از حملات خارش چشم و صورت آغاز شود و در عرض چند دقیقه، به سرعت در تمام بدن پخش شود و علایم جدی‌تری چون درد معده، گرفتگی عضلات، تهوع و اسهال را به دنبال داشته و در عین حال درجه التهاب مجاری تنفسی و گوارشی به حدی برسد که تنفس و بلع بسیار مشکل شود.
4. آشفتگی ذهنی و سرگیجه نیز از جمله علایم حساسیت هستند زیرا مشکل آنافیلاکسیس باعث کاهش شدید فشار خون نیز می‌شود.
آیا همه دارای نوعی آلرژی هستند؟
خیر. اکثر حساسیت‌ها، ارثی هستند و از والدین به فرزندان منتقل می‌شوند. اشخاص می‌توانند توانایی ابتلا به آلرژی را نیز ارث ببرند و در عین حال به هیچ ماده خاصی حساس نباشند و فقط نقش انتقال دهنده را بازی کنند. هنگامی که یکی از والدین به نوعی از حساسیت مبتلا باشد، شانس ابتلای فرزند او ۵۰٪ و اگر هردو آنها آلژیک باشند، این مقدار به ۷۵٪ می‌رسد.

آمبولی ریه
آمبولی ریه وجود لخته خون یا چربی (به ندرت‌) در یکی از سرخرگ‌هایی که به بافت شش‌ها خونرسانی می‌کنند.
لخته خون نخست در یکی از سیاهرگ‌های عمقی اندام زیرین یا لگن شکل می‌گیرد. آمبولی چربی بیشتر از ناحیه یک شکستگی استخوانی پایه ریزی می‌شود. لخته خون یا آمبولی چربی از راه جریان خون و با گذشتن از قلب به یکی از سرخرگ‌های خونرسان بافت شُش راه یافته و در آنجا مستقر می‌گردد. این پدیده سبب بسته شدن سرخرگ شده و بنابراین توانایی تنفسی کاهش می‌باید و گاهی بافت ریه از میان می‌رود. آمبولی ریه در همه سن‌ها می‌شود رخ دهد ولی در بزرگسالان رایج‌تر است.
محتویات
• ۱ علایم شایع • ۲ علت‌ها • ۳ پیشگیری • ۴ پیامدها مورد انتظار • ۵ عوارض احتمالی • ۶ تشخیص افتراقی • ۷ درمان o ۷.۱ اصول کلی o ۷.۲ داروها • ۸ شرایط مراجعه به پزشک
علایم شایع
• کوتاهی نفس ناگهانی • غش کردن یا حالت غش پیدا کردن • درد قفسه سینه • سرفه (گاهی همراه با خلط خونی‌) • تندی تپش قلب • تب اندک پیش از بروز علایم بالا بیشتر تورم و درد اندام زیرین هست. علت‌ها لخته شدن خون در سیاهرگ‌های عمقی. این حالت هر زمان که خون در داخل رگ گردهمایی یافته و به خوبی جریان نداشته باشد می‌تواند ایجاد شود. عوامل تشدید کننده بیماری • سن بالای ۶۰ سال • هرگونه آسیب یا بیماری نیازمند استراحت طولانی در بستر • نشستن در یک چگونگی ثابت به مدت طولانی برای نمونه در مسافرت با هواپیما • جراحی گذشته • نارسایی احتقانی قلب • اختلالات ریتم قلب • پلی‌سیتمی؛ کم خونی همولیتیک • شکستگی استخوان • چاقی؛ کاربرد دخانیات • بارداری • مصرف قرص‌های ضد بارداری به ویژه در خانم‌های سیگاری • هایپرتنشن • سرطان که شایعترین آن سرطان پانکراس است
پیشگیری
• از استراحت طولانی‌مدت در بستر در بیماری خودداری کنید. در دوره نقاهت از جوراب کشی بهره گیری کنید (چه در هنگام استراحت در بستر و چه در هنگام برخاستن از بستر) • پس از جراحی هر چه زودتر حرکت اندام‌های زیرین و راه رفتن را آغاز کنید. • خودداری از کاربرد دخانیات، به ویژه در خانم‌های ۳۵ سال به بالا که قرص ضد بارداری مصرف می‌کنند. • دوری از جراحی‌های غیر بایسته. در این موارد از روش‌های دیگری به جز جراحی بهره گیری کنید. • در سفر هر ۱-۲ ساعت زمانی ایستاده و راه بروید. • مصرف یک قرص آسپرین در روز می‌شود نقش پیشگیری کننده در این زمینه داشته باشد؛ در این باره با پزشک خود رایزنی کنید. .غواصی به شیوه غلط
پیامدها مورد انتظار
بیشتر مراقبت‌های ویژه در ۱۰-۱۴ روز بهبود می‌یابد.
عوارض احتمالی
مرگ سریع‌الوقوع در اثر یک لخته بزرگ که بیش از ۵۰٪ جریان خون ریه‌ها را مسدود کند. • خونریزی شدید داخل ریه دراثر لخته‌های کوچکتر
تشخیص افتراقی
پنومونی٬اسم٬COPD٬CHF٬پریکاردیت٬پنوموتوراکس٬اضطراب
درمان
اصول کلی بررسی‌های تشخیصی می‌شود دربرگیرنده رادیوگرافی قفسه سینه، اسکن ریه، آنژیوگرافی ریه، نوار قلب، سمع قلب و ریه، و آزمایش‌های خون جهت اندازه‌گیری عوامل انعقادی و زمان پروترومبین باشد. هدف درمانی عبارتست‌از: نگهداری عملکرد قلب و ریه در اندازه پذیرفتنی (تا برطرف شدن لخته‌) و جلوگیری از عود آمبولی جراحی می‌شود برای بستن رگ بزرگ منتهی به قلب و ریه ( رگ اجوف‌) یا نهادن یک صافی در داخل آن برای جلوگیری از گذر لخته‌ها به سمت قلب لازم باشد (به ندرت‌) بکارگیری جوراب‌کشی یا پیچیدن ساق پا با باند کشی از نشستن به حالتی که ساق‌ها یا مچ پاها را روی یکدیگر بیندازید خودداری کنید. در هنگام نشستن طولانی مدت گونه ای بنشینید که پاها بالاتر از ران‌ها قرار گیرند. در هنگام خوابیدن پاها را بالاتر از سطح بستر قرار دهید.
داروها
داروهای ضد انعقاد به سوی حل کردن لخته و جلوگیری از ایجاد دوباره آن. سطح داروهای ضد انعقاد باید به گونه مرتب اندازه‌گیری شود تا اطمینان حاصل شود سطح آن‌ها در اندازه دلخواه و بی‌خطر است. تجویز اکسیژن، در صورت نیاز آنتی بیوتیک‌ها، در موارد آمبولی عفونی
فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری
تا هنگام برطرف شدن علایم التهابی برآمده از لخته شدن خون در بستر استراحت نمایید. در استراحت در بستر اندام‌های زیرین را به گونه مکرر حرکت دهید تا به جریان یافتن خون در آن‌ها کمک شود.
رژیم غذایی
رژیم ویژه ای نیاز نیست.
شرایط مراجعه به پزشک
اگر شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان دارای علایم آمبولی ریه باشید. این حالت یک اورژانس است‌! بروز موارد زیر در درمان: درد قفسه سینه سرفه همراه خلط خونی کوتاهی نفس تشدید تورم و درد ساق پا

آمفیزم
آمفیزم به معنی نابودی پارانشیم ریوی است که منجر به از بین رفتن خاصیت ارتجاعی ریه و از بین رفتن دیواره آلوئول‌های ریه می شود. از اتصال چند آلوئول یک حفره بزرگ به وجود می‌آید که موجب کاهش سطح تنفسی و اِشکال در جذب اکسیژن می‌شود. از بین رفتن کشش شعاعی ریه در پی این پروسه٬ منجر به افزایش تمایل مجاری هوایی به روی هم افتادن(کولاپس) شده در نهایت موجب پرهوایی ریه و محدودیت جریان هوا در ریه‌ها و گیر افتادن هوا در ریه می شود. فضاهای تنفسی بزرگتر و بولهای تشکیل می شوند. آمفیزم یکی از اجزای اصلی بیماری مزمن انسدادی ریه است.
امفیزم معمولا بتدریج پیشرفت میکند و منجر به نارسایی تنفسی میشود.
محتویات
• ۱ سبب‌شناسی • ۲ انواع امفیزم o ۲.۱ آمفیزم سنتروآسینار o ۲.۲ آمفیزم پان‌آسینار o ۲.۳ آمفیزم پاراسکتال یا آسینار دیستال o ۲.۴ آمفیزم غیرطبیعی یا بی‌قاعده • ۳ سیر بالینی • ۴ درمان نوین
سبب‌شناسی
علت اصلی امفیزم کشیدن سیگار است در افراد غیر سیگاری حتی درجات متوسط امفیزم نادر است.احتمالا" تحریکات ناشی از کشیدن سیگار موجب تخریب یا اختلال در ساخت رشته‌های الاستیک و سایر اجزای سپتوم بین الوئولی میشود.
انواع امفیزم
آمفیزم در حالت معمول به چهار گروه تقسیم می‌گردد:
• آمفیزم سنتروآسینار • آمفیزم پان‌آسینار • آمفیزم پاراسکتال یا آسینار دیستال • آمفیزم غیرطبیعی یا بی‌قاعده
آمفیزم سنتروآسینار
بیشتر از ۹۵درصد آمفیزم‌ها از این نوع بوده و در آن لوب‌های ریه درگیر می‌شوند. در این نوع بیشترین آلوئول‌های درگیر در بخش مرکزی شش‌ها و نزدیک به نایژک‌ها(برونکیول) مرکزی قرار دارند درحالیکه آلوئول‌های دیستال در وضعیت نرمال و سلامت قرار دارند. آمفیزم سنتروآسینار همراه بیماری‌های ریوی مانند برونشیت مزمن و بیماری انسدادی ریوی خود را نشان می‌دهد.
آمفیزم پان‌آسینار
در این نوع آمفیزم آلوئول‌های تنفسی افزایش حجم دارند و بر خلاف نوع سنترآسینار که میانه ریه را دربر می‌گیرد٬ این نوع آمفیزم از ابتدای برونکیول تنفسی(جایی که آلوئول شروع شده و تنفس آناتومیک آغاز می‌شود) تا آخرین آلوئول در کف شش‌ها را درگیر می‌کند و در حقیقت بیشترین صدمه را بخش پایینی شش‌ها می‌بینند. علت اصلی این نوع آمفیزم اختلال و کمبود در آلفا۱-آنتی‌تریپسین است.
آمفیزم پاراسکتال یا آسینار دیستال
این نوع آمفیزم تنها بخش‌های دیستال شش را دربر گرفته و صدمه به آسینارها* در انتهای دیواره‌های همبندی(کانکتیو) و بخش مجاور به پرده جنب (پلئور) در ریه است.
آمفیزم غیرطبیعی یا بی‌قاعده
آمفیزم بی‌قاعده همانگونه که از نامش پیداست٬ محل ویژه‌ای نداشته و مکان‌های مختلف آسینار را درگیر می‌کند. از دیگر مشکل‌های این نوع آمفیزم٬ آسمپتومال بودن و بدون نشانه بودن آن است.
سیر بالینی
نخستین سمپتوم و نشانه آمفیزم تنگی نفس یا دیسپنه است که شروعی پیش‌رونده و بحرانی دارد. در برخی بیماران وجود سرفه و تنفس سیبیلانت (دارای صفیر) نشانه آمفیزم می‌تواند باشد. در ادامه کاهش وزن که گاهی با سرعت ادامه میابد و اشکال در تنفس پی‌آمد بالینی و کلینیک آن است.
درمان نوین
دانشمندان به‌تازگی با آزمایش سلول‌های بنیادین ریه بر روی موش‌های دچار آمفیزم و مشاهده رشد دوباره آلوئول و برونکیول برای درمان غیر تهاجمی و بدون جراحی این بیماری به امیدهایی تازه دست یافته‌اند.
پانویس
^ آسینار از ریشه لاتین و بمعنی خوشه انگور است و در آناتومی به مجموعی از آلوئول‌ها همراه بخشی از برونکیول گفته می‌شود.*

آنافیلاکسی
آنافیلاکسی یک واکنش آلرژیک جدی است که به طور ناگهانی آغاز می شود و می تواند منجر به مرگ گردد. آنافیلاکسی معمولا با علایمی همچون جوش همراه با خارش، تورم گلو و فشار خون پایین همراه است. دلایل معمول آنافیلاکسی شامل نیش حشرات، مواد غذایی و داروهاست.
آنافیلاکسی به دلیل ترشح واسطه پروتئین از انواع به خصوصی از گلبول های سفید خون اتفاق می افتد. واسطه این پروتئین ها می توانند یک واکنش آلرژیک را آغاز کنند و یا واکنش را تشدید نمایند. علت ترشح این پروتئین ها می تواند یا واکنش دستگاه ایمنی باشد و یا دلیل دیگری که به دستگاه ایمنی مربوط نیست. آنافیلاکسی بر اساس علائم و نشانه ها در فرد تشخیص داده می شود. درمان اولیه تزریق اپی نفرین است که در بعضی مواقع با سایر داروها ترکیب می شود.
در سراسر جهان 2-0.05 % از مردم جهان آنافیلاکسی را در مقاطعی از زندگی خود تجربه می کنند. کلمه آنافیلاکسی از کلمه های یونانی ἀνά ana "درمقابل"، و φύλαξις phylaxis "محافظت"، گرفته شده است.
محتویات
• ۱ علائم • ۲ پوست • ۳ تنفس • ۴ قلب • ۵ سایر • ۶ علت ها • ۷ مواد غذایی • ۸ داروها • ۹ عوامل خطر • ۱۰ مکانیسم • ۱۱ ایمنی شناسی • ۱۲ غیر ایمن شناختی • ۱۳ تشخیص • ۱۴ طبقه بندی • ۱۵ تست آلرژی • ۱۶ تشخیص افتراقی • ۱۷ پیشگیری • ۱۸ مدیریت • ۱۹ اپی نفرین • ۲۰ مکمل ها o ۲۰.۱ آمادگی • ۲۱ دورنما • ۲۲ تاریخچه • ۲۳ =تحقیقات
علائم
[[File:Signs and symptoms of anaphylaxis.png|thumb|250px|علایم آنافیلاکسی[[. آنافیلاکسی معمولا علائم بسیار متفاوتی را ظرف چند دقیقه یا ساعت ایجاد می کند. اگر علت آنافیلاکسی ماده‌ای باشد که مستقیما به بدن و جریان خون وارد شده است( درون وریدی)، علائم آنافیلاکسی به طور متوسط بین 5 تا 30 دقیقه ظاهر می شوند. زمان متوسط 2 ساعت خواهد بود اگر علت غذایی باشد که فرد مصرف کرده است. . رایج ترین قسمت هایی که درگیر می شوند عبارتند از: پوست ( 90-80 %)، ریه و راه تنفسی (70 %)، معده و روده (45-30%)، قلب و رگ های خونی (45-10%)، و سیستم عصبی مرکزی (15-10 %). معمولا دو مورد و یا بیشتر از این سیستم ها درگیر می شوند.
پوست
کهیر و برافروختگی های روی کمر فرد مبتلا به آنافیلاکسی
علائم معمولا شامل برآمدگی هایی روی پوست (کهیر)، خارش، صورت و پوست سرخ (برافروختگی)، یا لب های متورم است. . افرادی که دچار ورم زیر پوستی (آنژیوادم) شده اند، ممکن است به جای خارش احساس سوختگی داشته باشند. تا 20 % موارد ممکن است زبان یا حلق فرد متورم شود. . دیگر علائم شامل آبریزش بینی و تورم غشای مخاطی روی سطح چشم و پلک (کنژنکتیویت) است. پوست ممکن است به دلیل کمبود اکسیژن به رنگ آبی دربیاید (سيانوز ).
تنفس
علائم تنفسی شامل تنگی نفس، تنفس دشوار و همراه با صدای خس حس، یا تنفس دشوار و با صدای بلند (همراه با سوت)است. تنفس با صدای خس خس معمولا به دلیل اسپاسم ماهیچه های پایینی راه تنفسی (ماهیچه های برونش) است. تنفس همراه با صدای سوت به علت تورم قسمت های بالایی راه تنفسی است، که باعث تنگی راه های تنفسی می شود. گرفتگی صدا، درد هنگام بلعیدن، و سرفه نیز ممکن است اتفاق بیفتد.
قلب
عروق قلبی ممکن است به دلیل آزادسازی هیستامین از سلول های مشخصی در قلب، به طور ناگهانی منقبض شوند.(اسپاسم عروق کرونر) این اتفاق مانع از جریان خون به قلب می شود، و ممکن است باعث مرگ سلول های قلبی شود(انفارکتوس میوکارد)، یا ضربان قلب ممکن است خیلی تند، یا خیلی کند گردد(دیس ریتمی قلبی)، و یا ممکن است قلب از تپش باز بماند(ایست قلبی). . افرادی که از پیش مشکل قلبی دارند بیشتر در معرض خطرات قلبی ناشی از آنافیلاکسی هستند. در حالی که ضربان قلب شدید به دلیل فشار خون پایین بیشتر رایج است، 10% از افرادی که از انافیلاکسی رنج می برند ممکن است ضربان قلب پایین(برادی کاردی) با فشار خون پایین داشته باشند.(ترکیب ضربان قلب پایین و فشار خون پایین رفلکس بزول یاریش نامیده می شود) فرد به دلیل افت فشار خون ممکن است دچار سرگیجه و بی هوشی شود. این افت فشار خون به دلیل گشاد شدن عروق خونی(شوک توزیعی) یا به دلیل نارسایی بطن های قلب باشد (شوک کاردیوژنیک). در موارد محدودی، فشار خون بسیار پایین می تواند از علائم آنافیلاکسی باشد.
سایر
علائم معده و روده شامل درد کرامپی شکم، اسهال، و تهوع است. فرد ممکن است دچار افکار پریشان شود و کنترل مثانه خود را از دست بدهد، و دردی را در ناحیه لگن حس کند که شبیه به گرفتگی عضلات رحم است. گشاد شدن رگ های خونی در اطراف مغز ممکن است منجر به سردرد شود. همچنین فرد ممکن است احساس اضطراب کند و یا تصور کند به زودی خواهد مرد.
علت ها
آنافیلاکسی می تواند با واکنش بدن به اکثر مواد خارجی ایجاد شود. محرک های رایج شامل سم گزش و نیش حشرات، غذا، و دارو است. . در خردسالان و نوجوانان غذا رایج ترین محرک است. در بزرگسالان داروها، و گزیدگی و نیش حشرات رایج تر است. عللی که کمتر رایج هستند عبارت اند از فاکتور های فیزیکی، عوامل بیولوژیک(مایع منی)، لاتکس، تغییرات هورمونی، افزاینده های خوراکی(مانند رنگ های خوراکی و مونو سدیم گلوتامات)و داروهایی که برای پوست مورد استعمال قرار می گیرند (داروهای موضعی).
تمرین بدنی و دما (چه سرما و یا گرما)، می توانداز طریق تحریک سلول های بافتی مشخصی (مست سل ها) که ماده شیمیایی ایجاد کننده واکنش آلرژیک را ترشح می کنند، باعث بروز آنافیلاکسی شود. آنافیلاکسی که علت آن ورزش باشد معمولا به خوردن غذاهای مشخصی نیز مربوط می شود. اگر آنافیلاکسی زمانی اتفاق بیفتد که فرد در حال دریافت داروی بیهوشی است، رایج ترین علت آن داروهای مشخصی است که برای ایجاد فلج به کار می روند (عوامل بازدارنده عضلات عصبی)، آنتی بیوتیک ها و لاتکس. در 50-32 % موارد علت مشخص نیست (آنافیلاکسی ایدیوپاتیک).
مواد غذایی
بسیاری از غذاها می توانند باعث بروز آنافیلاکسی شوند، حتی اگر غذایی برای اولین بار خورده شود. در فرهنگ های غربی رایج ترین علت، خوردن یا در تماس بودن با بادام زمینی، گندم، مغزهای درختی و صدف دارها، ماهی، شیر و تخم مرغ است. در خاورمیانه، کنجد یک ماده غذایی رایج محرک است. در آسیا، برنج و نخود معمولا باعث بروز آنافیلاکسی می شود. موارد شدید معمولا با خوردن غذا بروز می کند،, اما برخی از افراد زمانی که ماده غذایی با قسمتی از بدن آن ها تماس پیدا می کند، واکنش شدیدی نشان می دهند. خردسالان می توانند بر آلرژی خود چیره شوند . در سن 16 سالگی، 80 % خردسالان با آنافیلاکسی نسبت به شیر و تخم مرغ و 20 % با آنافیلاکسی منحصر به بادام زمینی می توانند این غذاها را بدون مشکل مصرف کنند.
داروها
هر دارویی ممکن است منجر به آنافیلاکسی شود. رایج ترین آن ها آنتی بیوتیک های بتا لاکتام (مانند پنیسییلین)، آسپیرین و داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) است. اگر فردی به یکی از داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) آلرژی داشته باشد، می تواند از نوع دیگری از این دارو بدون تحریک بروز آنافیلاکسی مصرف کند. دیگر علت های رایج بروز آنافیلاکسی شیمی درمانی، واکسن ها، پروتامین (موجود در اسپرم) و داروهای گیاهی را شامل می شود. برخی از داروها مانند وانکومایسین، مورفین، و داروهایی که برای واضح تر شدن عکس های اشعه ایکس مصرف می شوند ( رادیوکانتراست زاها) با صدمه زدن به سلول های مشخصی در بافت ها و تحریک آن ها به آزادسازی هیستامین (دگرانولاسيون مست سل ها)موجب آنافیلاکسی می‌گردند. فراوانی یک واکنش به یک دارو تا اندازه ای به این بستگی دارد که این دارو هر چند وقت یکبار به افراد داده می شود و تا اندازه ای نیز به این مسئله که دارو چگونه در بدن کار می کند. خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب تمام کنندهٔ بدون برچسب اگر فردی واکنش به سمی در گذشته نشان داده است، و اگر این واکنش از واکنش منطقه ای اطراف محل نیش فراتر بوده است، با خطر بیشتر بروز آنافیلاکسی در آینده مواجه هستند. اگرچه نیمی از افرادی که در اثر آنافیلاکسی جان خود را از دست می دهند پیش تر هیچ واکنش گسترده ای (سیستماتیک ) نداشته اند.
عوامل خطر
افراد با بیماری های آتوپیک نظیر آسم، اگزما، یا رینیت در معرض خطر بیشتر ابتلا به آنافیلاکسی نسبت به غذا، لاتکس، و عوامل رادیوکانتزاست زا هستند. این افراد کمتر در خطر ابتدا به آنافیلاکسی نسبت به داروهای تزریقی و نیش حشرات هستند. یک بررسی در خردسالان مبتلا به آنافیلاکسی نشان داد که 60% آن ها سابقه بیماری های آتوپیک را داشته اند. بیش از 90 % خردسالانی که به دلیل ابتلا به آنافیلاکسی جان خود را از دست داده اند مبتلا به آسم بوده اند. افرادی که به اختلال های ناشی از مست سل بیش از اندازه در بافت های خود ( ماستوسیتوز ) دچار هستند یا مست سل های بیشتری دارند، در معرض خطر بیشتری هستند. هرچه فاصله زمانی بین آخرین تماس با عاملی که منجر به واکنش شده است طولانی تر باشد، خطر واکنش جدید کم تر خواهد بود.
مکانیسم
آنافیلاکسی واکنش آلرژیک بسیار شدیدی است که ناگهانی شروع می شود و بسیاری از قسمت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. علت آن ترشح واسطه های التهابی و سیتوکاین ها از مست سل ها و بازوفیل ها است. ترشح آن ها به علت یک واکنش سیستم دفاعی است، اما با آسیب به این سلول ها نیز ایجاد می شود که مربوط به پاسخ ایمنی نیست. .
ایمنی شناسی
زمانی که علت بروز آنافیلاکسی یک پاسخ ایمنی است، ایمنوگلوبین E (IgE) به ماده خارجی که باعث شروع واکنش شده است متصل می شود(پادگن). ترکیب اتصال IgE به پادگن، گیرنده های FcεRI را روی مست سل ها و بازوفیل ها فعال می کند. مست سل ها و بازوفیل ها با ترشح واسطه های التهابی مانند هیستامین واکنش نشان می دهند. این واسطه ها انقباض عضلات صاف برونش را بیشتر می کنند و باعث می شوند رگ های خونی گشادتر شوند (تاخیر خون شاهرگ) ، ترشح مایع از رگ های خونی بیشتر می شود، و عملکرد ماهیچه های قلب را کاهش می دهد. .همچنین یک واکنش ایمنی شناسی وجود دارد که به IgE مربوط نیست، اما مشخص نیست که این واکنش در انسان رخ می دهد یا خیر.
غیر ایمن شناختی
هنگامی که ناشی از یک پاسخ ایمنی نیست، واکنش ناشی از عاملی است که مستقیما به مست سل ها و بازوفیل هاآسیب می رساند و موجب می شود هیستامین و مواد دیگری آزاد کنند که معمولا با یک واکنش آلرژیک همراه هستند(دگرانولاسیون). عامل هایی که می تواند به این سلول ها آسیب برسانند، کنتراست زا برای اشعه ایکس، مواد افیونی (اپيوئيد ها)، دما (گرم یا سرد)، و ارتعاش است.
تشخیص
آنافیلاکسی به کمک یافته های پزشکی و بالینی قابل تشخیص است. هرگاه یکی از سه مورد زیر ظرف چند دقیقه یا ساعت پس از تماس با ماده آلرژی زا رخ دهد به احتمال زیاد فرد دچار آنافیلاکسی است:
1. درگیری پوست یا بافت های مخاطی به علاوه مشکلات تنفسی و یا افت فشار خون 1. تعداد دو یا بیشتر از علائم زیر:- الف- درگیری پوست و مخاط ب- مشکلات تنفسی ج- فشار خون پایین د- مشکلات مربوط به معده و روده 2. افت فشار خون پس از تماس با ماده آلرژی زا معلوم اگر شخصی واکنش بدی به گزیدگی حشرات و یک دارو نشان دهد، آزمایشات خون برای ترایپتیس یا هیستامین (که از مست سل ها آزاد شده است) می تواند در تشخیص آنافیلاکسی مؤثر باشد. هرچند این آزمایشات در مواردی که عامل آلرژی غذا است یا شخص فشار خون نرمال دارد چندان مؤثر نیستند، و نمی توانند مانع تشخیص آنافیلاکسی شوند.
طبقه بندی
آنافیلاکسی به سه نوع اصلی تقسیم می شود. شوک آنافیلاکسی زمانی اتفاق می افتد که رگ های خونی در بیشتر قسمت های بدن گشادتر می شوند (گشادسازی عروقی سیستماتیک)، که منجر به فشار خون پایینی می شود که 30% از فشار خون نرمال یک آدم پایین تر یا 30% پایین تر از مقدارهای استاندارد است. آنافیلاکسی دومرحله ای زمانی تشخیص داده می شود که علائم بین 72-1 ساعت برگردند حتی درصورتی که فرد تماس جدیدی با ماده آلرژی زایی که حساسیت اولیه را به وجود آورد نداشته باشد..برخی از تحقیقات نشان می دهد که 20% موارد آنافیلاکسی دومرحله ای هستند. علائم معمولا ظرف 8 ساعت باز میگردند. واکنش دوم به همان شیوه ای درمان می شود که آنافیلاکسی اصلی درمان می شود. شوكِ شبه آنافيلاكتيك یا واکنش های آنافیلاکسی اسامی قدیمی آنافیلاکسی هستند که علت آن واکنش آلرژیک نیست بلکه علت آن آسیب مستقیم به مست سل ها است( گرانولاسيون مست سل ها). برخی توصیه می کنند که از اسامی قدیمی دیگر نباید استفاده کرد.
تست آلرژی
[[Image:Allergy skin testing.JPG|thumb|تست آلرژی پوستی در حال انجام بر روی بازوی راست [[ تست آلرژی ممکن است به تعیین اینکه چه چیز باعث آنافیلاکسی فرد شده است کمک کند. تست آلرژی پوستی (مانند پچ تست) برای غذاها و سموم مشخصی موجود است. آزمایشات خون برای پادتن های خاص جهت تایید آلرژی های حاصل از شیر، تخم مرغ، بادام زمینی، مغزهای درختی، و ماهی مؤثر است. تست های پوستی می توانند آلرژی به پیسیلین را تایید کنند، اما برای داروهای دیگر تست پوستی وجود ندارد. آنافیلاکسی غیرایمنی تنها با بررسی سابقه فرد یا با قرار دادن وی در معرض ماده آلرژی زایی که ممکن است باعث بروز واکنش در گذشته شده باشد، تشخیص داده می شود. هیچ آزمایش پوست و خونی برای آنافیلاکسی غیرایمنی وجود ندارد. .
تشخیص افتراقی
گاهی تشخیص آنافیلاکسی از آسم، بیهوشی ناشی از کمبود اکسیژن(سنکپ)و حملات پنیک دشوار است. معمولا افرادی که آسم دارند، خارش، و علائم معده و روده را ندارند. زمانی که فردی بیهوش می شود، پوست رنگ پریده و بدون جوش است. پوست فردی که دچار حمله پنیک شده است ممکن است برافروخته شود، اما کهیر ندارد. موارد دیگری که ممکن است علائمی مشابه داشته باشند عبارت اند از مسمومیت غذایی ناشی از ماهی فاسد (سارم، scombroidosis) و عفونت های ناشی از انگل های معین (انیزاکیازیس ، anisakiasis).
پیشگیری
برای پیشگیری از آنافیلاکسی توصیه می شود از آنچه که در گذشته باعث بروز واکنش شده است دوری شود. زمانیکه این کار ممکن نیست، ممکن است درمان هایی وجود داشته باشد که بدن را از واکنش به ماده آلرژی زای معلوم بازدارد.(حساسیت زدایی) مداوای سیستم ایمنی(ایمن درمانی) با خانواده غشاء بالان، در حساسیت زدایی 90-80% بزرگسالان و 98% خردسالان علیه آلرژی به زنبورهای عسل، زنبورها(بدون عسل)، زنبور سرخ، زنبورهای ژاکت زرد و مورچه های آتشین مفید است ایمن درمانی دهانی می تواند در حساسیت زدایی برخی افراد نسبت به غذاهای معینی نظیر شیر، تخم مرغ، مغزهای آجیلی و بادام زمینی موثر باشد، اما این درمان ها گاها عوارض جانبی بدی به همراه دارند. حساسیت زدایی برای بسیاری از داروها نیز ممکن است، با این حال اغلب مردم باید به سادگی، از مصرف داروی مشکل ساز اجتناب کنند. برای کسانی که نسبت به لاتکس آلرژی دارند مهم است که از غذاهایی با ترکیبی مشابه با آنچه پاسخ ایمنی ایجاد کرده است دوری کنند (غداهایی با آلرژی متقاطع) از جمله آواکادو، موز، و سیب زمینی.
مدیریت
آنافیلاکسی یک وضعیت اضطراری پزشکی است که به اقدامات نجات بخشی مانند کنترل راه های تنفسی، اکسیژن اضافی، حجم زیاد مایعات داخل وریدی، و نظارت دقیق احتیاج دارد. اپی فرین درمانی است که در میان سایر روشها ارجحیت دارد، علاوه بر اپی نفرین، آنتی هسیتامین و استروئید نیز معمولا استفاده می شود. زمانی که فرد به حالت نرمال باز می گردد باید بین 2 تا 24 ساعت در بیمارستان تحت نظر باشد تا از عدم بازگشت علائم اطمینان حاصل شود، چرا که علائم در صورتی که فرد دچار آنافیلاکسی دو مرحله ای شده باشد برگشت می کنند. .
اپی نفرین
اپی نفرین (آدرنالین) درمان اصلی آنافیلاکسی است. هیچ دلیلی برای اینکه از آن استفاده نشود وجود ندارد. ( بدون موارد منع مصرف قطعی) توصیه می شود محلول اپی نفرین به ماهیچه قدامی – خارجی ران به محض ظن به آنافیلاکسی تزریق شود. اگر فرد به درمان خوب پاسخ ندهد، تزریق باید هر 5 تا 15 دقیقه تکرار شود. دوز دوم در 16 تا 35 % موارد لازم است. . در موارد محدودی بیش از دو دوز لازم می شود. . تزریق درون ماهیچه (استعمال درون عضلانی)از تزریق زیر پوست (استعمال زیرپوستی) که آهسته تر جذب می شود، بهتر است. مشکلات جزئی ناشی از اپی نفرین شامل لرزش، اضطراب، سردرد و تپش قلب است. . ممکن است اپی نفرین در مورد افرادی که از بتا بلاکرها مصرف می کنند جواب ندهد. . تزریق کننده های خودکار اپی نفرین که به افراد اجازه تزریق به ماهیچه های خودشان را می دهد معمولا در دو دوز موجود هستند، یکی برای بزرگسالان که وزنی بیش از 25 کیلوگرم دارند و دیگری برای خردسالان که بین 10 تا 25 کیلوگرم وزن دارند.
مکمل ها
علاوه بر اپی نفرین، معمولا از آنتی هیستامین ها استفاده می شود. بر اساس استدلال های نظری چنین پذیرفته شده بود که آنتی هیستامین ها مؤثر هستند، اما در واقع شواهد کمی در مورد اینکه آنتی هیستامین ها در درمان آنافیلاکسی مؤثر است، وجود دارد. در بررسی 2007 کوکرن هیچ تحقیق با کیفیتی برای توصیه آنتی هیستامین ها پیدا نشد. ref>Sheikh A, Ten Broek V, Brown SG, Simons FE (August 2007). "H1-antihistamines for the treatment of anaphylaxis: Cochrane systematic review". Allergy 62 (8): 830–7. DOI: آنتی هیستامین ها بر روی تجمع مایعات و اسپاسم های راه تنفسی موثر نیستند. کورتیکواستروئیدها هم احتمالا چندان فرقی نمی کنند اگر فرد دچار آنافیلاکسی شده باشد. از آن ها با امید کاهش خطر آنافیلاکسی دومرحله ای استفاده می شود، اما آن ها در پیشگیری از آنافیلاکسی های بعدی بی تاثیر هستند. سالبوتامول که از طریق دستگاه تنفس(نبولایزر) وارد می شود می تواند در زمانی که اپی نفرین علائم برونکواسپاسم را از بین نمی برد مفید باشد. . متیلن بلو برای افرادی که به درمان های دیگر پاسخ نمی دهند استفاده شده است چرا که عضلات صاف را آزاد می کند.
آمادگی
به افرادی که در معرض خطر آنافیلاکسی هستند توصیه می شود یک "برنامه عملی دقیق آلرژی" داشته باشند. والدین باید مدرسه را در مورد آلرژی فرزندشان و اقدامات ضروری در صورت وقوع یک وضعیت اضطراری آنافیلاکتیک ، در جریان بگذارند. برنامه عملی دقیق اغلب شامل استفاده از تزریق کننده های خودکار اپی نفرین، توصیه به بستن دستبند هشدار پزشکی، و توصیه هایی در مورد چگونگی اجتناب از محرک هاست. برای برخی محرک ها، درمان برای کاهش حساسیت بدن در مقابل ماده ای که باعث واکنش آلرژیک شده است (ایمن درمانی ماده آلرژی زا) موجود است. این نوع روش درمانی ممکن است مانع بازگشت های بعدی آنافیلاکسی شود. یک دوره چندساله حساسیت زدایی زیرپوستی در مقابل حشرات گزنده مفید است، در حالی که حساسیت زدایی دهانی برای بسیاری از غذاها مؤثر می باشد.
دورنما
چنانچه دلیل بیماری شناخته شده باشد، احتمال زیادی برای بهبودی وجود دارد و فرد به سرعت درمان می شود. حتی اگر دلیل بیماری شناخته شده نباشد، چنانچه دارو برای متوقف کردن واکنش در دسترس باشد، فرد معمولا بهبودی خوبی حاصل می کند. اگر مرگ رخ دهد، اغلب یا ناشی از یک دلیل تنفسی ( معمولا بسته شدن مسیر جریان هوا) است و یا یک دلیل قلبی عروقی (شوک). آنافیلاکسی در 20 % 0.7– موارد منجر به مرگ می شود. برخی از مرگ ها ظرف چند دقیقه اتفاق افتاده است. افرادی که دچار آنافیلاکسی ناشی از تمرینات بدنی هستند، معمولا نتایج خوبی دارند، و با افزایش سن، بازگشت های کمتر و کم شدت تری خواهند داشت. به نظر می رسد مقادیر در حال افزایش است. تعداد افراد دچار آنافیلاکسی در دهه 80 تقریبا سالانه 20 نفر در هر 100000 نفر بود، در حالی که در دهه 90 این میزان سالانه 50 نفر در هر 100000 نفر بود. این افزایش ظاهرا در درجه اول مربوط به آنافیلاکسی ناشی از مواد غذایی است. بیشترین خطر در افراد جوان و زنان وجود دارد. درحال حاضر، سالانه 500 تا 1000 نفر (2.4 در میلیون) در آمریکا، 20 نفر (0.33 در میلیون) در انگلستان، و 15 نفر (0.64 در میلیون) در استرالیا بر اثر آنافیلاکسی جان خود را از دست می دهند. نرخ میرگ و میر در بین دهه های 1970 و 2000 کاهش یافته است. در استرالیا، مرگ های ناشی از آنافیلاکسی مربوط به مواد غذایی، عمدتا در میان زنان اتفاق می افتد درحالی که مرگ های ناشی از نیش حشرات اغلب در میان مردان به وقوع می پیوندد. مرگ در اثر آنافیلاکسی بیشتر ناشی از داروهاست.
تاریخچه
لغت "آنافیلاکس" را چارلز ریچت(Charles Richet) در سال 1902 ابداع کرد، سپس این لغت به "آنافیلاکسی" به دلیل تلفظ بهتر آن، تغییر کرد. بعدها چارلز ریچت در سال 1913 جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی را به دلیل تحقیقاتش در مورد آنافیلاکسی دریافت کرد. اما خود واکنش از زمان های بسیار قدیم گزارش شده است. این لغت از زبان یونانی، و کلمه های یونانی ἀνά ana "درمقابل"، و φύλαξις phylaxis "محافظت"، گرفته شده است. .
تحقیقات
تلاش هایی در حال انجام است تا اپی نفرینی تهیه شود که بتوان از آن در زیر زبان (اپی نفرین زیرزبانی) برای درمان آنافیلاکسی، استفاده کرد. تزریق زیرپوستی آنتی بادی آنتی IgE اوماليزوماب (omalizumab) به عنوان راهی برای پیشگیری از بازگشت در حال بررسی است، اما استفاده از آن هنوز توصیه نمی شود. .

آنفلوانزا
آنفلوآنزا یا گریپ (Grippe) بیماری واگیردار است که توسط نوعی ویروس آران‌ای از خانواده Orthomyxoviridae ایجاد می‌شود.این نوع ویروس‌ها در پرندگان و پستانداران اثر می‌گذارند.این بیماری باعث عفونت حاد دستگاه تنفسی می‌شود که با سردرد ناگهانی، درد ماهیچه، تب و ضعف و بی‌حالی شدید نمایان می‌شود.این بیماری در موارد حاد به خصوص در خردسالان ممکن است باعث ذات الریه شود. سه گونه ویروس آنفلوآنزا به نامهای A B C وجود دارد . در حالت معمولی دورهٔ بیماری ۳ تا ۴ روز است .
محتویات
• ۱ تاریخچه بیماری • ۲ افرادی که در معرض انفلوانزا هستند • ۳ علائم بیماری • ۴ علل بیماری • ۵ عوارض بیماری • ۶ موارد خطرناک • ۷ جستارهای وابسته • ۸ پانویس • ۹ منابع
تاریخچه بیماری
در قرن بیستم ویروس آنفلوآنزا در سال ۱۹۱۸ شیوع پیدا کرد و تا امروز آمار مرگ و میر یک سیر نزولی را طی کرده‌است. به این صورت که در آغاز فعالیت این ویروس مرگ‌های دسته جمعی حتی ۴۰ میلیون نفر در یکسال گزارش شده‌است اما به مرور کاهش یافت. امروزه گونه‌های جدیدتر این ویروس مانند آنفلوآنزای پرندگان یا آنفلوآنزای خوکی نیز ظهور کرده‌اند. افرادی که در معرض انفلوانزا هستند بیماری‌هایی چون قلبی، ریوی، کلیوی، دیابت، آسم، بارداری و کهنسالی امکان مبتلا شدن افراد به انفلو انزا را افزایش می‌دهند . همچنین کودکان به علت سیستم دفاعی ضعیف بیشتر به این بیماری مبتلا می‌شوند. چون این بیماری واگیر دار است در مکان‌های عمومی امکان انتقال این بیماری زیاد می‌باشد .
علائم بیماری
تب و لرز، سردرد، دردهای عضلانی از جمله کمردرد، خستگی، سرفه (که ممکن است با خلط همراه باشد.)، گلودرد، خشونت صدا، آبریزش از بینی از علایم شایع بیماری هستند. آنفلوانزا در تمام سنین به غیر از دوران شیرخوارگی دیده می‌شود. شیوع ناگهانی انواع مختلف آنفلوانزا تقریباً هر زمستان رخ می‌دهد و شدت آنها متفاوت است.
علل بیماری
عفونت با ویروسهای دسته اورتومیکسوویروسها. این ویروس‌ها در اثر تماس مستقیم یا غیرمستقیم (مثلاً استفاده از لیوان آلوده‌) گسترش می‌یابند.
عوارض بیماری
هرچند دورهٔ معمولی بیماری ۳ تا ۴ روز است اما چون در جریان آنفلوآنزا میکروب‌های دیگری به بدن حمله می‌کنند ازاینرو سبب پیدایش عفونت‌های ثانوی به خصوص در دستگاه تنفسهم می‌گردند و این بدان معنا است که آنفلوآنزا مقاومت بدن را کم کرده و آن را برای دچار شدن به بیماری‌های دیگر آماده می‌سازد. به کار بردن ماسک، گندزدایی هوای اتاق بیماران و جدا کردن سریع مبتلایان از افراد سالم تا حدی مانع شیوع آنفلوآنزا می‌شود.
موارد خطرناک
• اگر یکی از موارد زیر به هنگام درمان رخ دهند: - افزایش تب یا سرفه - وجود خون در خلط - گوش درد - تنگی نفس یا درد قفسه سینه - ترشحات غلیظ از بینی، سینوس‌ها یا گوش‌ها - درد سینوس - درد یا سفتی گردن.
جستارهای وابسته
• آنفلوآنزای مرغی • آنفلوآنزای اسپانیایی

برونشیت
برونشیت یا نایژه‌آماس (به انگلیسی: bronchitis)‏ به التهاب نایژه‌ها در شش گفته می‌شود. برونشیت حاد یا مزمن، نما و تظاهراتی متفاوت دارد. هنگامی که نایژه‌ها ملتهب می‌شوند معمولاً انسداد نسبی راه تنفسی،سرفه و ترشح خلط داریم. نای(تراکه‌آ) به دو شاخه راست و چپ تقسیم می‌شود که این شاخه‌ها نایژه (برونش) نامیده می‌شود. نایژه راست ۲/۵ سانتی متر طول دارد و وارد شش راست می‌شود. نایژه چپ ۵ سانتی متر طول دارد و وارد شش چپ می‌شود. نایژه‌ها در داخل شش‌ها به شاخه‌های کوچکتری به نام نایژک (برونشیول) تقسیم می‌شوند. شش راست از ۳ لخته (لوب) و شش چپ از ۲ لخته تشکیل شده‌است. نایژک‌ها در شش‌ها به حفره‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول ختم می‌شوند.
برونشیت حاد
برونشیت حاد شروعی ناگهانی دارد و برای مدت کوتاهی باقی می‌ماند. معمولاً عواملی مانند ویروسها، باکتریها، قارچها، مواد شیمیایی (مانند استنشاق آمونیاک) و سایر علل میتوانند باعث برونشیت حاد شوند. بسیاری اوقات برونشیت تنها نیست بلکه باالتهاب سایر بخش‌های برونشیت مانند عفونت ریوی (پنومونی)، التهاب نایژک‌ها (برونشیولیت) و دیگر موارد همراه است از این‌رو علائم و درمانی مشابه پنومونی دارد.
در مواردی که عامل بیماریزا ویروس باشد (مانند ویروس سرماخوردگی) درمان آنتی‌بیوتیکی کارآیی ندارد و فقط علائم بیماری مانندسرفه، تب و خس‌خس سینه را می‌توان با داروهایی مانند آنتی هیستامین ، گشادکننده برونش و استامینوفن درمان نمود. برونشیت حاد ویروسی حتی بدون درمان هم دوره‌ای کوتاهتر از یک هفته دارد.


برونشیت مزمن
برونشیت مزمن که اغلب ناشی از استعمال سیگار، آلودگی هوا و علل شغلی است همراه با از دست رفتن قابلیت ارتجاعی حبابچه‌های هوایی شش (آمفیزم) جزو بیماری‌های مزمن انسدادی ریه (COPD) طبقه‌بندی می‌شود.
برونشیت مزمن(به انگلیسی: Chronic bronchitis)‏ یک بیماری ناشی از التهاب مزمن در برونش‌ها(نایژه) است. تعریف بیماری این بیماری تشخیص بالینی دارد. وقتی فردی حداقل به مدت ۲ سال پی در پی و هر سال حداقل در بیشتر روزهای ۳ ماه پی در پی سرفه‌های خلط دار(پروداکتیو) داشته باشد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه COPD تلقی می‌شود. در برونشیت مزمن٬ التهاب مزمن و تخریب لوله‌های نایژه‌ای(برونش)، با یا بدون حضور عفونت فعال وجود دارد. این بیماری‌اغلب (تا ۸۰٪ ) با سیگار کشیدن ارتباط دارد. در برخی بیماران کمبود مادرزادی آنزیم آلفا یک آنتی تریپسین دیده می‌شود . در برخی بیماریهای شغلی مانند پلاستیک سازی و محیط دارای آزبست نیز برونشیت مزمن شایع است . علایم شایع سرفه مکرر، تنگی نفس، خلط و تنفس سطحی است . این بیماری٬ معمولاً یک بیماری پیشرونده است . ترک سیگار در درمان آن نقش مهمی دارد .

برونشیولیت
برونشیولیت به معنی التهاب برونشیولها (نایژکها) است.
محتویات
• ۱ بیماریزایی وشیوع • ۲ علائم التهاب نایژک • ۳ درمان
بیماریزایی وشیوع
التهاب نایژک در کودکان زیر دو سال و شیرخواران شایع تر است و یکی از شایعترین علل بستری نوزادان است. شایعترین عامل التهاب نایژک ویروسها (به خصوص ویروس سنسیشیال تنفسی) هستند ولی عواملی مانند باکتریها، قارچها و سایر علل نیز می‌تواند باعث التهاب نایژک شوند. اغلب التهاب نایژک تنها نیست بلکه با التهاب سایر بخشهای ریه مانند پنومونی، برونشیت و... نیز همراه است لذا علائم و درمانی مشابه پنومونی دارد. علائم التهاب نایژک تشخیص التهاب نایژک، یک تشخیص بالینی است و بر مبنای تاریخچه بیمار و معاینه فیزیکی انجام می‌شود. علایم شاخص عبارتند از آبریزش بینی، تاکی‌پنه، سرفه، ویز، کراکل و کشیده شدن پره‌های بینی به همراه استفاده از عضلات فرعی تنفس. معمولا ابتدا کودک علائم سرماخوردگی مانند سرفه، رینیت حاد، آبریزش بینی را دارد. بعد از دو سه روز بروز مشکل ناگهانی در تنفس، خس خس سینه، تنفس تند و سطحی (تا ۶۰ بار در دقیقه)، به درون کشیده شدن فضاهای بین دنده‌ای و نیز شکم (حرکات الاکلنگی)، سرفه، تب، ویز و کراکل در سمع ریه، کشیده شدن پره‌های بینی به همراه استفاده از عضلات فرعی تنفس و... ایجاد می‌شود. برای رسیدن به تشخیص، معمولاً نیاز به بررسی آزمایشگاهی و رادیولوژیک نیست. درمان در مواردی که عامل بیماریزا ویروس باشد درمان آنتی بیوتیکی ضرورت ندارد و فقط علائم بیماری مانند تب و خس خس سینه درمان می‌شوند. تجویز مایعات کافی، ساکشن مجاری هوایی فوقانی، دادن مایعات کافی و تجویز اکسیژن نیز گاهی لازمند. برونکودیلاتورها، کورتیکواستروئیدها و ریباویرین توسط برخی پزشکان تجویز می‌شوند، اما شواهد اندکی برای حمایت از استفاده از این داروها وجود دارد.

بیماری مزمن انسدادی ریه
بیماری مزمن انسدادی ریه ( Chronic obstructive pulmonary disease یا COPD) یک بیماری مزمن ریوی است که مشخصه آن انسداد پیشرونده مجاری تنفسی به صورت برگشت‌ناپذیر است. انسداد راه‌هوایی تنگی منتشر در تمامی راههای هوایی است که مقاومت در برابر عبور هوا را بالا می‌برد. COPD دارای سه زیر مجموعه است، آمفیزم, برونشیت مزمن و بیماری مجاری هوایی کوچک (SAD). این بیماری با کاهش مداوم عملکرد تنفسی در طی زمان و دوره‌های از تشدید علایم همراه است. این بیماری چهارمین علت مرک و میر در آمریکا است. برونشیت مزمن تعریف بالینی دارد و به معنای وجود سرفه خلط دار به مدت سه ماه در سال و به مدت حداقل دو سال متوالی است. آمفیزم تعریفی پاتولوژیک دارد و به معنی تخریب آلوئولها و مجاری هوایی کوچک است. SAD به تنگی برونشیولهای کوچک اطلاق می شود این بیماران سرفه دارند ولی خلط ندارند.
محتویات
• ۱ علایم بالینی • ۲ عوامل خطر • ۳ اقدامات درمانی
علایم بالینی
این بیماران با سرفه خلط و دوره های تشدید تنگی نفس مشخص می شود. در این بیماران انجام کارها با دست در وضعیت بالای تنه سخت است در حالیکه در وضعیت همسطح بدن ضعف دست ندارند. COPD یک بیماری پیشرونده است و به تدریج تا حد اختلال تنفسی در حین استراحت و نیاز دائم به اکسیژن پیشرفت می کند.
عوامل خطر
این عوامل در ایجاد بیماری نقش دارند: • سیگار به عنوان مهمترین عامل ایجاد COPD شناخته شده است. 15 درصد از سیگاریها دچار این بیماری می شوند. • سایر عوامل: فاکتورهای محیطی همچون آلودگی هوا، تماسهای شغلی، وزن بالا، نقص مادرزادی آنزیم آلفا-۱ آنتی تریپسین، پرفعالیتی برونشیال. • عوامل دموگرافیک: سن، سابقه خانوادگی، جنس مذکر، سابقه عفونتهای تنفسی در کودکی، وضعیت اقتصادی پایین.
اقدامات درمانی
1. ترک سیگار اکیدا توصیه می‌شود. 2. واکسیناسیون آنفلوآنزا و پنوموکک 3. اکسیژن درمانی در خانه 4. داروهای استنشاقی گشاد کننده برونش 5. داروهای استروئیدی 6. جراحی (جراحی کاهنده ریه، پیوند ریه)

بی‌دمی
بی‌دمی یا آپنه (به انگلیسی: apnea)‏ به معنی قطع موقت تنفس به هر علت می‌باشد. در هنگام آپنه عضلات تنفسی هیچگونه حرکتی ندارند و حجم ریه ثابت است. در آپنه تبادل گازها در داخل ریه و تنفس سلولی آسیبی ندیده اند. از علل آپنه مسمومیت با داروهایی مانند تریپتامین و تریاک، ترومای مغزی، انسداد تنفسی ، آپنه هنگام خواب و... می‌باشد. اگر آپنه بیش از پنج دقیقه طول بکشد موجب مرگ مغزی می‌شود لذا صرفنظر از علت آن باید آپنه به سرعت درمان شود با تنفس دهان به دهان یا با انتوباسیون (لوله گذاری داخل نای)

تریاد سامتر تریاد سامتر (Samter's triad) یک وضعیت پزشکی است که شامل حساسیت به آسپیرین، آسم و پولیپوزیس بینی است و در میانسالی ممکن است ایجاد شود.
محتویات
• ۱ علایم • ۲ سبب • ۳ درمان o ۳.۱ داروها o ۳.۲ جراحی o ۳.۳ رژیم غذایی • ۴ نامهای دیگر • ۵ تاریخچه • ۶ منابع
علایم
اولین نشانه بیماری رینیت (التهاب بینی) است که به صورت عطسه، آبریزش بینی و گرفتگی بینی بارز می‌شود. بیماری به سمت آسم و سپس پولیپوزیس بینی و در آخر حساسیت به آسپیرین پیشرفت می‌کند. حساسیت به آسپیرین می‌تواند شدید بوده منجر به آنافیلاکسی شود. این بیماران ممکن است به سایر ضدالتهابهای غیراستروئیدی نیز حساسیت نشان دهند ولی پاراستامول معمولاً بی‌خطر است. سبب سبب بروز این بیماری ناشناخته است، اما اختلال در آبشار اسید آراشیدونیک را به عنوان یکی از عوامل موثر دانسته‌اند که باعث تولید لکوترینها می‌شود. به این ترتیب که با مهار تولید پروستاگلاندینها توسط ضدالتهابهای غیراستروئیدی مسیر آبشار به سمت تولید لکوترینها رفته و واکنش التهابی را ایجاد می‌کند.
درمان
داروها
در درمان بیماری از حساسیتزدایی آسپیرین استفاده و نتایج مثبتی در کاهش داروهای مورد نیاز و علایم آسم داشته است. همچنین از مهار کننده‌های و آنتاگونیستهای لکوترینها (مونته‌لوکست، زفیرلوکست و..) در درمان بیماری استفاده شده و نتایج خوبی داشته است. در بعضی از بیماران از استروئیدها نیز استفاده می‌شود.
جراحی
برای برداشتن پولیپها به کار می‌رود با اینحال به خصوص در صورت عدم درمان حساسیت زدایی ریسک عود پولیپ‌ها وجود دارد.
رژیم غذایی
کاهش مصرف چربیهای امگا-۶ و افزایش مصرف امگا-۳ پیشنهاد شده. همچنین رژیمهای غذایی با سالیسیلات کم به عنوان روش درمانی موثر پیشنهاد شده‌اند.
نامهای دیگر
این تریاد همچنین به این نامها خوانده می‌شود.
• تریاد اسید سالیسیلیک اسید • تریاد ویدال • تریاد فرانسیس • تریاد آسپیرین
تاریخچه
این بیماری به نام مکس سامتر که در مورد بیماری مطالعات تکمیلی را انجام داد نامگذاری شد. اولین بار ویدال در ۱۹۲۲ این تریاد را توصیف کرد.
تنفس شین استوکز
نموداری که فرم تنفس شین استوکز را نشان می دهد تنفس شین استوکز (Cheyne-Stokes respiration) یک فرم غیر طبیعی تنفس است که به صورت دوره های متناوبی از هایپرپنه -هیپوپنه و قطع تنفس (آپنه) خود را نشان می دهد. این دوره ها حدود سی ثانیه تا دو دقیقه طول کشیده و دوره قطع تنفس تا سی ثانیه ممکن است طول بکشد. این اختلال تنفسی ناشی از ضایعات منتشر مغری است و به خصوص در کما دیده می شود.

تنگی نفس
تنگی نفس (به انگلیسی: dyspnea)‏ تنفس دشوار یا پرزحمت را گویند . بیمار احساس دشواری تنفس و سطحی شدن تنفس را دارد ( کوتاه و سطحی بودن تنفس ).این مشکل در بسیاری از بیماریها مشاهده می‌شود و می تواند علل قلبی مانند نارسایی قلب، ریوی مانند آسم و عصبی مانند اضطراب داشته باشد . علل ریوی می تواند به دلیل انقباض برونشها و انسداد نسبی آنها مانند آسم یا افزایش التهاب و ترشحات مجاری مانند پنومونی باشد . دقت کنید که تنگی نفس را بیمار بیان می‌کند و مشکلی که پزشک می تواند مشاهده کند نیست . تند بودن تنفس (تاکی پنه یا زیادی تعداد تنفس در دقیقه) و یا دشواربودن دم و بازدم ( استفاده از عضلات فرعی تنفسی )چیزی است که پزشک ممکن است مشاهده کند .

خروسک
خروسک (یا لارنگوتراکئوبرونشیت) عفونتی تنفسی است که در اثر آلودگی ویروسی مجرای فوقانی هوا رخ می دهد. این عفونت موجب بروز التهاب در داخل گلو می گردد. این التهاب مشکلاتی برای تنفس ایجاد می کند؛ نشانه های خروسک عبارتند از "تنفس صدادار" سرفه، استریدور (صدایی زیر و شبیه خس خس) و گرفتگی صدا. علائم خروسک ممکن است خفیف، متوسط و یا شدید باشند. این علائم معمولا در هنگام شب تشدید می شوند. یک دوز از استروئیدها می تواند این وضعیت را التیام بخشد. گاهی اوقات اپی نفرین در موارد شدیدتر مورد استفاده قرار می گیرد. بستری در موارد بسیار نادری نیاز است. معاینه خروسک بر اساس نشانه ها و علائم پس از آن انجام می گیرد که احتمال بروز علائم به دلایل دیگر همچون اپی گلوتیت ووجود اشیاء خارجی در مجرای هوایی رد شود. بیشتر اوقات نیازی به بررسی های بیشتر – از جمله آزمایش های خون، رادیولوژی، و کشت میکروب- نیست. خروسک مسئله ای عادی بوده و در حدود 15% از کودکان در سنین 6 ماه تا 5-6 سال دیده می شود. نوجوانان و بزرگسالان به ندرت دچار خروسک می شوند.
محتویات
• ۱ علائم و نشانه ها • ۲ عوامل • ۳ منشا ویروسی o ۳.۱ منشا باکتریایی • ۴ پاتوفیزیولوژی • ۵ معاینه • ۶ پیشگیری • ۷ درمان • ۸ استروئید ها • ۹ اپی نفرین • ۱۰ سایر • ۱۱ پیش آگهی • ۱۲ اپیدمیولوژی • ۱۳ تاریخچه
علائم و نشانه ها
نشانه های خروسک عبارتند از "پارس مانند شدن" سرفه، استریدور (صدایی زیر و شبیه خس خس به هنگام دم)،گرفتگی صدا و سختی تنفس که در هنگام شب تشدید می شوند. سرفه های پارس مانند معمولا صدایی مانند صدایفوک و یا شیر دریایی دارند. گریه می تواند باعث تشدید خس خس شود؛ خس خس می تواند نشاندهنده تنگ شن مجرای هوا گردد. با بدتر شدن خروسک ممکن است از شدت خس خس کاسته شود. علائم دیگر عبارتند از تب، زکام(علائمی ماشبه علائم سرماخوردگی)، و به داخل فرو رفتن پوست میان دنده ها. جاری شدن آب دهان و یا ظاهری بیمار معمولا به دیگر موارد پزشکی مربوط است.
عوامل
خروسک معمولا دارای منشا ویروسی است. برخی افراد این اصطلاح را برای مواردی چون لارنگوتراکئیت شدید، خروسک اسپاسمودیک، دیفتری حنجره، تراکئیت باکتریایی، لارنگوتراکئوبرونشیت، و لارنگوتراکئوبرونشونومونیت به کار می برند. دو مورد اول ویروسی بوده و علائم خفیف تری دارند؛ چهار مورد بعدی باکتریایی بوده و معمولا علائم شدیدتری دارند.
منشا ویروسی
در 75% موارد ویروس پاراآنفولانزا، و به خصوص نوع اول و دوم آن، عامل خروسک به شمار می رود. گاهی اوقات سایر ویروس ها هم می توانند باعث بروز خروسک شوند از جملهآنفولانزای Aو B، سرخک، آدنوویروس و ویروس سین سیشیال تنفسی (RSV). خروسک اسپاسمودیک (حروسک به همراه پارس کردن)نیز عواملی مشابه چون لارنگوتراکئیت شدید دارد، اما فاقد علائم معمول عفونت (از جمله تب، گلوی چرک کرده، و افزایش گلبول های سفید خون) است. درمان و پاسخ به درمان اما مشابه هستند.
منشا باکتریایی
خروسک باکتریایی ممکن است یکی از این موارد باشد: دیفتری حنجره، تراکئیت باکتریایی، لارنگوتراکئوبرونشیت، و لارنگوتراکئوبرونشونومونیت. دیفتری حنجره در اثر کورینه باکتریوم دیفتری ایجاد می شود، حال آن که تراکئیت باکتریایی، لارنگوتراکئوبرونشیت و لارنگوتراکئوبرونشونومونیت در اثر عفونتی که در ابتدا ویروسی است و سپس باکتربایی می شود ایجاد می گردند. رایج ترین این عوامل باکتریایی عبارتند از استافیلوکوک اورئوس، استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفولانزا، و موراکسلا کاتارالیس.
پاتوفیزیولوژی
عفونت ویروسی به التهاب حنجره، نای و مجراهای بزرگ هوا با گلبول های سفید خون می شوند. التهاب ممکن است در تنفس مشکل ایجاد نماید.
خروسک بر اساس نشانه ها و علائم معاینه می گردد. گام نخست حصول اطمینان از این نکته است که سایر عوامل مسدود کننده مجرای های هوا دخیل نباشند از جمله اپی گلوتیت، اشیای خارجی، ساب گلوتیک استنوزیس، آنژیوادم،آبسه پشت حلقی و تراکئیت باکتریایی. رادیولوژِی گردن معمولا انجام نمی شود، اما در صورت انجام شدن رادیولوژی می توان تنگ شدن نای را مشاهده کرد که چون به شکل برج کلیسااست آن را نشانه برج کلیسا می نامند. در نیمی از موارد نشانه برج کلیسا رخ نمی دهد. آزمایش خون و کشت ویروس (آزمایش مورد نیاز ویروس) می تواند باعث تحریک غیرضروری مجرای هوا گردد. در حالیکه کشت ویروس هایی که از طریق مکش مخاط از حلق و بینی(فرآیندی که در آن با استفاده از لوله ای مخاط را از بینی خارج می کنند) به دست می آیند، هم می توانند همان عامل را تعیین نمایند. چنین کشت هایی فقط محدود به کاسنی است که تحقیقات را انجام می دهند. اگر فردی با درمان های استاندارد معالجه نشد می توان آزمایش های بیشتری را انجام داد تا احتمال منشا باکتریایی بررسی گردد.
متداول ترین سیستم برای طبق بندی شدت خروسک امتیاز Westley نام دارد. این تست بیشتر در تحقیقات استفاده می شود تا مراکز درمانی. این امتیاز مجموع امتیازاتی است که به پنج فاکتور تعلق می گیرد: میزان هوشیاری، کبودی، استریدور، ورودی هواف فرورفتگی پوست میان دنده ها. امتیازی که به هر یک از این پنج فاکتور داده می شود در جدول به سمت راست ثبت شده و امتیاز نهایی عددی بین 0 تا 17 خواهد بود.
• A total score of ≤ 2 indicates mild croup. The person can have barking cough and hoarseness, but there is no stridor (wheezing) at rest.
• A total score of 3–5 is classified as moderate croup — the person has wheezing, with few other signs.
• A total score of 6–11 is severe croup. It also presents with obvious stridor, but also chest wall indrawing.
• A total score of ≥ 12 means respiratory failureis possible. The barking cough and wheezing may no longer be present at this stage.
85% کودکانی که به اورژانس می روند بیماری خفیفی دارند؛ خروسک شدید به ندرت اتفاق می افتد (<1%).
پیشگیری
مصونیت بخشی (واکسن) در برابر آنفولانزا و دیفتری می تواند از بروز خروسک جلوگیری نماید
درمان
کودکان مبتلا به خروسک را باید تا جای ممکن آرام نگه داشت. استروئید ها به صورت روتین تجویز شده و در موارد شدید از اپی نفرین استفاده می شود. کودکان با سطح اکسیژن (مقدار اکسیزن محلول در خون) زیر 92% باید اکسیژن دریافت کنند. و افرادی که خروسک شدید دارند را می توان جهت نظارت بیشتر در بیمارستان بستری کرد. اگر به اکسیژن نیاز باشد، می توان از روش "مجاورتی" نیز استفاده کرد (نزدیک نگاه داشتن منبع اکسیژن به صورت کودک)، چرا که بیقراری کمتری در مقایسه با استفاده از ماسک اکسیژن ایجاد می نماید. اب معالجه، کمتر از 0.2% افراد نیازمند لوله نای می شوند (لوله ای که در مجرای هوا قرار داده می شود).
استروئید ها
کورتیکوستروئیدهایی همچون دکزامتازون و بودسونید را می توان برای درمان خروسک به کار برد. پس از شش ساعت بهبود قابل توجهی دیده خواهد شد. با اینکه می توان این داروها را از طرق خوراکی (دهان)، غیرخوراکی (تزریق)، و یا از طریق تنفسی دریافت کرد، مصرف خوراکی ترجیح داده می شود. معمولا یک دوز کافی بوده و مصرف آن اکثر اوقات کاملا امن خواهد بود. دکزامتازون با دوزهای 0.15، 0.3 و 0.6 mg/kg همه به یک مقدار تاثیر دارد.
اپی نفرین
خروسک متوسط تا شدید را می توان با افشانه اپی نفرین التیام بخشید (محلولی استنشاقی که مجرای هوا را باز می کند). در حالیکه اپی نفرین معمولا شدت خروسک را طی 10 تا 30 دقیقه کاهش می دهد، اثرات ان تنها تا دو ساعت باقی می ماند. اگر پس از گذشت 2 تا 4   ساعت پس از درمان حال کودک بهبود یافت و مشکلی پیش نیامد، می توان او را از بیمارستان مرخص نمود.
سایر
درمان های دیگری نیز برای خروسک مورد مظالعه قرار گرفته اند اخما شواهد کافی مبنی بر مفید بودن آن ها موجود نیست. تنفس بخار داغ و یا هوای مرطوب نوعی خوددرمانیسنتی است، اما مطالعات بالینی شواهدی از تاثیرگذاری آن به دست نیاورده اند.، and currently it is rarely used. و این شیوه در حال حاضر به ندرت استفاده می شود. استفاده از شربت های سرفه که معمولا حاوی دسکتروموتورفان و یا گایافنزین هستند نیز توصیه نمی شود. While breathing heliox (a mixture of helium and oxygen) to decrease the work of breathing has been used in the past, there is very little evidence to support its use. از آنجایی که خروسک معمولا ویروسی است آنتی بیوتیک ها معمولا استفاده نمی شوند مگر آنکه عفونت باکتریایی باشد. استفاده از آنتی بیوتیک هایی چون ونکومایسینو سفوتکسیم برای عفونت های باکتریایی توصیه می شود. در موارد شدید مرتبط با آنفولانزا A و B، آنتی ویروس مهارکننده نوروآمینیداز را می توان استفاده کرد.
پیش آگهی
خروسک ویروسی معمولا یک بیماری کوتاه مدت است؛ خروسک به ندرت موجب مرگ در اثر اختلالات تنفسی و یا ایست قلبی می گردد. علائم آن معمولا طی دو روز بهبود می یابند اما ممکن است بین چهار تا هفت روز تداوم پیدا کنند. عوارض غیرمعمول دیگر ممکن است شامل تراکئیت های باکتریایی، ذات الریه، و ادم ریه گردد.
اپیدمیولوژی
حدود 15% کودکان در سنین بین 6 ماه تا 5-6 سال به خروسک مبتلا می شوند. خروسک 5% پذیرش بیمارستانی این گروه سنی را تشکیل می دهد. در موارد نادر، کودکان سه ماهه و 15 ساله هم به خروسک مبتلا می شوند. مردان 50% بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا می شوند؛ خروسک در فصل پاییز رایج تر است.
تاریخچه
واژه croup از فعل croup, در انگلیسی مدرن به معنای "فریاد با صدای گرفته" ریشه می گیرد؛ این نام اولین بار در اسکاتلند برای این بیماری به کار رفت و در قرن 18 رایج شد. خروسک دیفتریایی از زمان هومر در یونان باستان شناخته شده است. در سال 1826 برتونیو (Bretonneau ) تفاوت میان خروسک و خروسک ایجاد شده بواسطه دیفتری را کشف کرد. این فرانسوی خروسک ویروسی را "faux-croup" نامید، و "croup" را برای بیماری ایجاد شده توسط باکتری عامل دیفتری به کار برد. خروسک ایجاد شده به دلیل دیفتری تقریبا ناشناخته مانده است چرا که مصونیت موثر در مقابل آن کشف شده است.

خلط خونی
خلط خونی یا هموپتیزی (به انگلیسی: Hemoptysis)‏ عمل سرفه یا استفراغ کردن خون یا خلط خونی‌رنگ از نایژه، نایسر،نای یا ریه‌ها (مشابه بیماری سل یا دیگر بیماری‌های تنفسی‌ یا پیامدهای قلبی – رگی) است.

رینیت آلرژیک
رینیت آلرژیک (به انگلیسی: Allergic rhinitis)‏ نوعی واکنش ازدیاد حساسیتی است . هنگامیکه فرد دارای سیستم ایمنی حساس شده آلرژنی مانند گرده گل یا گردو غبار را تنفس می‌کند واکنش ازدیاد حساسیتی آغاز می‌شود .
محتویات
• ۱ بیماری • ۲ انواع رینیت آلرژیک • ۳ درمان
بیماری
ترکیب پادتن با آلرژن موجب آزاد شدن میانجیهای شیمیایی مانند هیستامین و لکوترینها می‌شود . این میانجیها با افزایش نفوذپذیری مویرگهای اطراف و سایر واکنشهای شیمیایی موجب احتقان بینی و قرمزی، آبریزش بینی، خارش، تورم گلو وسایر علائم آلرژی می شوند . علائم از فردی به فرد دیگری متفاوت است .رینیت آلرژیک عارضه بسیار شایعی است و نزدیک به ۱۰٪ مردم از این مشکل رنج می برند . گاه علائم به دنبال استنشاق پاک کننده‌های کلردار نیز به وجود می آیند . رینیت آلرژیک دراثر مصرف شیر گاو در نوزادان نیز دیده شده است . حمله آسم در بیماران مبتلا به این بیماری ۴ برابر بیشتر است . در مراحل پیشرفته بیماری ممکن است پولیپ بینیایجاد شود.رینیت آلرژیک در نوزادان و شیرخواران نیز دیده می شود. افتراق آن با سرماخوردگی ساده در طول مدت بیماری ( سرماخوردگی کمتر از یک هفته طول می کشد )، عامل بیماریزا، مسری نبودن و عود آن است . ( تشخیص بر اساس شرح حال است ).
انواع رینیت آلرژیک
نوع حاد و فصلی: بیشتر در فصل بهار و اواخر تابستان به دنبال برخورد با دانه‌های گرده درختان، علف‌ها و گل‌ها علایم بیمای ایجاد می‌شود که چند هفته طول می کشد وسپس از بین می رود و سال بعد دوباره عود می کند. ( حساسیت فصلی یا تب یونجه ) انواع مزمن و همیشگی: در این نوع که رینیت آلرژیک غیر فصلی نیز نامیده می‌شود معمولاً شدّت علایم از نوع فصلی کمتر است . به دلیل اینکه عوامل آلرژی زا تقریباً همیشه در محیط زندگی بیمار وجود دارند بیماری در طول سال مرتّباً تکرار می‌شود ویا ممکن است علایم همیشه همراه بیمار باشد. این نوع می تواند ناشی از قارچ‌ها (Mite ها)، گرد و غبار خانه، دود سیگار، خاکه گچ، روزنامه، مواد شوینده، پشم، پر، غذا (مثل ماهی، توت فرنگی، تخم مرغ، خربزه و …) و فضولات حیوانات خانگی باشد .
درمان
با تست پوستی اغلب می توان آلرژن عامل ازدیاد حساسیت را یافت .درمان علامتی با آنتی هیستامینها ( مانند دیفن هیدرامین و پرومتازین )، مقلدهای سمپاتیک ( مانند پسودو افدرین و فنیل افرین )، کرومولین سدیم، تئوفیلین و گاه استروئیدها ( به خصوص اسپری بینی )است . توصیه به اجتناب از آلرژنها (حتی گاه فیلتر هوا) ضروری است . گاه با ایمونوتراپی و حساسیت زدایی بیمارن درمان می شوند .

سل
سِل به زبان فارسی دری «توبر کلوز» یک بیماری واگیردار است. باسیل این بیماری میکوباکتریوم توبرکلوزیس یا باسیل کخ نام دارد زیرا که در سال ۱۸۸۲ (میلادی) پرفسور رابرت کخ دانشمند آلمانی آن را کشف کرد. نوعی از این بیماری که به سل گاوی موسوم است، میان انسان و چهارپایان مشترک است. این بیماری در کشورهای جهان سوم از معضلات بهداشتی است. مرض سل یا توبرکلوز (به اختصار تی‌بی) یکی از بیماریهای مهلک در جهان است که عامل آن مایکوباکتریوم‌ها یا به طور دقیقتر میکوباکتریوم‌های سلی است. در بیماری سل معمولاً ششها مورد حمله قرار می‌گیرند، این نوع سل را تی‌بی ریوی نیز گویند ولی از سایر اعضای درگیر در سل می‌توان سیستم عصبی مرکزی، غدد لنفاوی و گردش خون، دستگاه تناسلی و ادراری، دستگاه گوارش و معده، استخوان‌ها، مفاصل و پوست را نام برد. سایر میکوباکتریوم‌ها مانند بوویس، افریکنم، میکرتی و کانتی نیز باعث بیماری می‌شوند ولی نادر هستند. از انواع نشانه‌های سل می‌توان به سرفه مزمن همراه با خلط سینه آغشته به خون، تب، تعریق شبانگاهی و کاهش وزن اشاره کرد. سل را می‌توان با رادیوگرافی قفسه سینه، تست پوستی توبرکولین، بررسی میکروسکوپی خلط و کشت میکروبی خلط و مایعات بدن در آزمایشگاه تشخیص داد. درمان سل مشکل است و به دوره‌های طولانی و استفاده از آنتی بیوتیک‌های متفاوت نیاز دارد همچنین باید رفتار و تماس افراد کنترل شود. گونه‌های مقاوم به آنتی بیوتیک مایکوباکتریوم در سال‌های اخیر درمان سل را با مشکل روبه رو کرده‌است.
شیوع بیماری سل در سال ۲۰۰۶ در هر ۱۰۰،۰۰۰ نفر. قرمزبیشتر از ۳۰۰، نارنجی ۳۰۰−۲۰۰، زرد ۲۰۰-۱۰۰، سبز ۱۰۰-۵۰، آبی کمتر از ۵۰ و خاکستری بدون اطلاعات
محتویات
• ۱ پیشگیری • ۲ راه‌های ابتلا • ۳ دیگر نامهای سل • ۴ اشکال بیماری سل • ۵ عوامل مساعدکننده • ۶ علایم بالینی • ۷ عوارض o ۷.۱ پیدایش بیماری • ۸ روشهای تشخیص • ۹ درمان • ۱۰ عوارض داروهای ضد سل • ۱۱ پیشگیری o ۱۱.۱ پیشگیری در جامعه  ۱۱.۱.۱ پیشگیری با واکسن سل (ب‌ث‌ژ) • ۱۲ شرایط اتاق بیمار • ۱۳ اهمیت مبارزه صحیح با سل
پیشگیری
پیشگیری از آلوده شدن به سل و کنترل تماسهای افراد و همچنین واکسیناسیون توسط واکسن ب. ث. ژ بهترین شیوه مبارزه با سل است. باکتری‌های سل می‌تواند توسط عطسه، سرفه و یا تف کردن افراد آلوده به سل در محیط پخش شود. در حال حاضر حدود یک سوم جمعیت جهان به باکتری‌های سل نوع ضعیف آلوده‌اند و سرعت آلوده شدن افراد درحال حاضر یک نفر در هر ثانیه‌است هر چند بسیاری از این عفونت‌ها به صورت نهانی هستند. حدود یک دهم این عفونت‌ها نهایتا به سل فعال تبدیل می‌شوند و اگر بدون معالجه رها شوند بیش از نیمی از آن‌ها به مرگ منجر می‌شود. در سال ۲۰۰۴ حدود ۱۴٫۶ میلیون نفر در جهان از بیماری نوع شدید سل رنج می‌برند و حدود ۸٫۹ میلیون نفر در جهان مستعد نوع شدید سل هستند و حدود ۱٫۶ میلیون نفر نیز بر اثر سل مرده‌اند. بیشتر این آمار مربوط به کشورهای جهان سوم است اما این آمار حتی در کشورهای پیشرفته نیز رشد داشته دلیل این امر می‌تواند گسترش بیماری ایدز باشد. حدود ۸۰٪ افراد سلی در آسیا و آفریقا هستند و در آمریکا حدود ۵٪ تا ۱۰٪ به آزمایش سل جواب مثبت داده‌اند. در آمریکا ۲۵٫۰۰۰ نفر مستعد سل وجود دارد و حدود۴۰٪ سل در آمریکا به دلیل مهاجرت افراد آسیایی و آفریقایی رخ می‌دهد.
راه‌های ابتلا
اصلی‌ترین راه ابتلا استنشاق ترشحات یا غبار آلوده به باسیل سل می‌باشد که معمولاً ناشی از تماس با بیمار سلی درمان نشده می‌باشد. ولی سل گاوی می‌تواند از طریق مصرف لبنیات آلوده و غیر پاستوریزه نیز انسان را آلوده نماید. بیماری سل به وسیله قطره‌های ریز موجود در هوا از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود و اغلب افرادی را که در ارتباط نزدیک با فرد بیمار باشند را درگیر می‌کند. لذا باید بیمار به بیمارستان منتقل شود و یا تحت درمان صحیح قرار بگیرد. یک سرفه می‌تواند حدود ۳٫۰۰۰ ریزقطره عفونی تولید کند. این ریزقطره‌ها به سرعت خشک می‌شوند و در هوا معلق می‌مانند و در صورت استنشاق وارد ریه افراد می‌شوند. بنابراین افراد مبتلا هنگام عطسه و سرفه باید همیشه برای پوشاندن دهان و بینی خود از دستمال استفاده نمایند و پس از آن، دستهای خود را با دقت بشویند. البته این به آن معنا نیست که فرد مبتلا به سل باید قرنطینه شود. در تماس کوتاه و گذرا امکان انتقال بسیار کم است. بسیاری از مردم میکروب سل در بدنشان وجود دارد اما مبتلا به بیماری سل فعال نیستند. سل از طریق غذا، آب، تماس جنسی، تزریق خون یا نیش حشرات منتقل نمی‌شود. این باکتری می‌تواند تمامی اعضای بدن را گرفتار کند اما بیشتر ریه‌ها را گرفتار می‌کند. باکتری سل پس از ورود به ریه‌ها در آنجا تکثیر پیدا می‌کند و معمولاً پس از تحریک سیستم ایمنی بر آن در همان محل به صورت نهفته باقی می‌ماند و در صورت ایجاد شرایط مساعد ممکن است سل ریوی بروز کند. گاهی باکتری پس از تکثیر در ریه‌ها از طریق خون به سایر اعضای بدن منتقل می‌شود و ایجاد سل در آن عضو می‌نماید. ندرتاً باکتری بلافاصله پس از ورود به ریه‌ها، شروع به فعالیت و تکثیر می‌کند و موجب بیماری فعال درریه‌ها می‌گردد که این نوع در کودکان و بیمارانی که اختلال سیستم ایمنی دارند، شایعتر است.
دیگر نامهای سل
در گذشته سل را کانسامپشن یا مصرف کننده می‌گفتند چرا که این گونه تصور می‌شد که افراد را از داخل می‌خورد و با سرفه خونی و زردی همراه است. سل جلدی نیز یکی دیگر از نام‌های عامیانه بود. دشمن پادشاه نیز نام دیگری بود چون اعتقاد بر این بود که پادشاه با دست زدن به افراد سلی آنها را شفا می‌دهد. پوت و یا گیبس مفصلی نیز نامیده می‌شد. نام کُخ نیز متداول است. در زبان پهلوی به این بیماری xwarišnih می‌گفتند که برابر با بیماری‌ای بود که سبب تحلیل رفتن آدمی می‌شود. سل میلیاری که با نام سل ارزنی نیز شناخته می‌شود در بیماران با ضعف ایمنی دیده می‌شود. در این نوع ضایعات تحت پرتو ایکس ظاهری دانه شکل دارند.
اشکال بیماری سل
• سل ریوی که اگر ریه‌ها را درگیر کند بیماری سل ریوی حادث می‌شود که خود شامل دو گروه می‌شود: الف- سل ریوی با خلط مثبت (یعنی حاوی مایکوباکتریوم) ب‌- سل ریوی با خلط منفی (یعنی فاقد مایکوباکتریوم) بیماران مبتلا به سل ریوی از مهم‌ترین گروه می‌باشند زیرا این گروه به عنوان مخزن بیماری در جامعه نقش دارند و موجب انتقال بیماری به سایر افراد می‌گردند. • سل خارج ریوی: سل ممکن است بجز ریه اعضای مختلفی از بدن را گرفتار کند که این اعضا می‌تواند شامل غدد لنفاوی، استخوان و مفاصل، ستون مهره‌ها، دستگاه ادراری و تناسلی، شکم و روده، پریکارد قلب باشد.
عوامل مساعدکننده
بعضی از عواملی که باعث می‌شود آلودگی به سل تبدیل به بیماری شود یا فرد سالم در معرض بیشتری برای بیمار شدن باشد در زیر آمده‌است: 1. عفونت به ایدز (آلودگی به ایدز یکی از عوامل موثر در ابتلا به سل می‌باشد. فردی که به ایدز مبتلا باشد ۵٪ احتمال دارد که به سل مبتلا شود.) 2. استفاده از مواد مخدر 3. عفونت اخیر با میکوباکتریوم توبرکلوزیس (طی ۲ سال گذشته) 4. علائم رادیوگرافی قفسه سینه که دال بر سل قبلی باشد (در افرادی کامل درمان نشده‌اند یا اصلاً درمان نشده‌اند) 5. دیابت ملیتوس 6. سیلیکوز یا سیلیکوزیس 7. درمان طولانی با کورتیکواستروییدها (داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی) 8. سرطان سر و گردن 9. بیماریهای خونی (مانند لوسمی) 10. بیمارهای کلیوی پیشرفته 11. وزن بدن پایین(۱۰٪ یا کمتر از ۱۰٪ وزن مطلوب)
علایم بالینی
سل اولیه معمولاً بی‌نشانه‌است و در جریان معاینه اطرافیان بیماران سلی کشف می‌شود. نشانه‌های بیماری عبارت‌اند از سرفه (معمولاً خشک)، تب، کم اشتهایی و در کودکان نارسایی رشد. نشانی‌های شدیدتر بیماری ممکن است شامل حملات سرفه و دیده شدن خون در خلط باشد. سل ممکن است بجز ریه اعضای مختلفی از بدن را گرفتار کند که این اعضا می‌تواند شامل غدد لنفاوی، استخوان و مفاصل، ستون مهره‌ها، دستگاه ادراری تناسلی، شکم و روده،پریکارد قلب باشد که بسته به ناحیه گرفتار علایم خاص خود را خواهد داشت. در بیماری‌های نوع شدید سل حدود ۷۵٪ سل ریوی است که علائم آن شامل درد قفسه سینه و سرفه خونی و مزمن بیش از سه هفته و علائم سیستماتیک شامل تب و لرز، عرق شبانه، کاهش اشتها، کاهش وزن و رنگ پریدگی و خستگی مداوم می‌باشد. در حدود ۲۵٪ سل حاد عفونت از شش شروع شده و به دیگر قسمتها سرایت می‌کند و باعث بروز انواع تی‌بی می‌شود. عفونت غیر ریوی در پرده جنب، سیستم عصبی مرکزی و مننژ، غدد لنفاوی، حلق، سیستم تناسلی، مفاصل و استخوانها دیده می‌شود. هرچند عفونت‌های غیر ریوی واگیر دار نیستند ولی ممکن است با نوع واگیر دار ریوی همزمان باشد. کلا هر بیماری که یک یا چند علائم زیر را داشته باشد باید مشکوک به بیماری سل شد:
1. سرفه(معمولاً خشک) بیش از ۲ هفته(شایعترین علامت) 2. تب و عرق شبانه 3. بی اشتهایی 4. خلط فراوان 5. خلط خونی 6. درد قفسه سینه
عوارض
بسته به دستگاه درگیر و مدت درگیری سل می‌تواند منجر به پلورزی (جمع شدن مایع در فضای جنب)، آمپیم (پلورزی چرکی سلی)، هموپتزی (خونریزی زخم‌های مخاط برونش) که معمولاً جزیی است ولی می‌تواند به خونریزی کشنده نیز منجر شود. خنازیر یا لنفادنیت گردن (تورم گره‌های لنفاوی که ممکن است با ترشح نیز همراه شود)، تخریب کلیه‌ها، اختلال‌های باروری در گرفتاری اندامها تناسلی، شکستگی مهره‌ها و... شود. پیدایش بیماری
باکتری سل (نقاط قرمز) در بزاق.
حدود ۹۰٪ افرادی که توسط میکروباکتریوم توبرکولوز آلوده شده‌اند دارای عفونت نهانی می‌باشند و تقریبا بدون علائم تشخیص هستند. حدود یک دهم این افراد نهایتا به سل حاد مبتلا می‌شوند و اگر بدون معالجه رها شوند بیش از نیمی از آنها به مرگ منجر می‌شود. عفونت زمانی شروع می‌شود که میکرو باکتریومها به مکانی می‌رسند که می‌توانند در آنجا تکثیر یابند (اغلب درصورت ضعف دستگاه ایمنی فرد). مکان اولیه شروع عفونت در شش که گون نامیده می‌شود و به طور معمول در قسمت بالای لوپ پایینی یا در قسمت پایینی لوپ بالای ریه قرار دارد. در ابتدا باکتری‌ها توسط سلول ایمنی برداشته می‌شوند و به آنها اجازه حمله مکرر داده نمی‌شود اگر چه این سلولها می‌توانند باسیل‌ها را به محل گره‌های لنفاوی ببرند، اما در مرحله دوم انتشار توسط جریان خون باکتریها به دیگر ارگانها انتقال می‌یابند و کل بدن را می‌توانند آلوده کنند. اگرچه تاثیرات سل بر روی قلب و ماهیجه‌های اسکلتی وپانکراس و تیروئید بسیار کم است. بیماری سل می‌تواند برای دیگر بیماری‌ها زمینه را نیز آماده کند. برای مبارزه با سل در داخل بدن ماکروفاژها، لنفوسیتهای تیوبی و فیبروبلاست‌ها که در بین سلول‌ها قرار دارند با هم جمع شده و تشکیل گرانولار می‌دهند که در آن یاخته‌های عفونی توست لنفوسیتها احاطه می‌شوند و با این عمل از پراکنده شدن باکتری‌ها جلوگیری کرده و محیطی برای فعالیت سیستم حفاظتی ایجاد می‌کند. در داخل گرانولارها لنفوسیتها سایتوکینهایی را ترشح می‌کنند تا با فعال کردن ماکروفاژها باکتری‌ها را نابود کند البته لنفوسیتها می‌توانند مستقیما نیز باکتری‌ها را نابود کنند. اغلب باکتری‌ها بطور کامل نابود نمی‌شوند و تعدادی به حالت کمون می‌روند و عفونت نهایی را ایجاد می‌کنند. یکی دیگر از ویژگیهای گرانولار درانسان ایجاد سلول‌های مرده داخل خودش است که نکروزیس نامیده می‌شود. نکروزیس یک بافت نرم سفید پنیری رنگ است که با چشم دیده می‌شود (نکروز کازئوز). اگر چنانچه باکتری‌ها راهی به داخل جریان خون مخصوصا در بافتهای آسیب دیده بیابند به دیگر اعضای بدن رفته و باعث انتشارعفونت می‌شوند و به صورت دانه‌های ریز سفید رنگ ظاهر می‌شوند. این نوع شدید بیماری بیشتر در کودکان خردسال یا بزرگسالان با ضعف ایمنی شایع است و سل میلیاری نامیده می‌شود. سل میلیاری علیرغم درمان امار مرگ ومیر ۲۰٪درصدی دارد زیرا در بسیاری از موارد عفونت پیشرفت کرده و بافت‌های مختلفی درگیر نکروز پنیری شده‌اند. در انواع شدید بیماری این حفره راهی به مسیر هوا پیدا کرده واین مواد سفید رنگ توسط سرفه بیرون می‌اید. این مواد شامل باکتری‌های زنده نیز بوده و همچنین روشی است برای
انتشارعفونت.
روشهای تشخیص
رادیوگرافی قفسه سینه شخص مبتلا به بیماری سل پیشرفته. عفونت در هر دو سمت ریه با پیکان های سفید نمایش داده شده و تشکیل حفره سلی با پیکان های مشکی مشخص شده است. بیماری سل را می‌توان با علائم ظاهری بیماری که روی ارگانهای بدن می‌گذارد تشخیص داد. روشهای آزمایشگاهی، رادیوگرافی و یا تست پوستی توبرکولین نیز وجود دارند. یکی از مشکلات در تشخیص سل زمان‌بر بودن بعضی از این روشهاست مثلا کشت ازمایشگاهی خلط به ۴ الی ۱۲ هفته وقت نیاز دارد. تفسیر تست پوستی به عوامل ریسک فرد برای مواجهه با عفونت، سیستم ایمنی و تاریخچه واکسیناسیون فرد بستگی دارد. افراد دارای عفونت نهانی که قبلا واکسینه نشده‌اند نسبت به افراد واکسینه شده در تست پوست به مدت زمان بیشتری نیاز دارند تا واکنش نشان دهند. بنابراین این تست باید با دقت و با توجه به محل زندگی بیمار انجام شود. تست توبرکولین پوست ممکن است جواب منفی کاذب نیز بدهد مثلا در بیماران دچار سوء تغذیه، ضعف ایمنی یا سل میلیاری. البته در روشهای جدید برای تشخیص با استفاده از واکنش‌های زنجیری پلیمراز به شناسای دی‌ان‌ای باکتری و سنجش میزان پادتنهایی که بدن در عکس العمل به باکتری‌ها ترشح می‌کند می‌پردازد. این تست‌ها دقیق‌تر هستند. روش‌های تشخیص عبارتند از: • آزمون توبرکولین • کشت خلط
۳ نمونه خلط از بیمار گرفته و به آزمایشگاه ارسال می‌گردد. نحوه گرفتن نمونه خلط: 1. ابتدا در اولین مراجعه فرد مشکوک یک نمونه گرفته می‌شود. 2. ظرفی به بیمار داده می‌شود که مشخصات بیمار در سطح خارجی ظرف نوشته شده‌است. و بیمار باید نمونه دوم خود را صبح زود و قبل از مراجعه دوم جمع‌آوری کند. 3. در مراجعه دوم نمونه سوم از وی گرفته می‌شود. • رادیوگرافی سینه • نمونه برداری بافتی
درمان
دوره درمان و تعداد داروی مورد مصرف بسته به شدت بیماری و قسمت‌های درگیر بدن متفاوت است ولی به طور متوسط بین شش ماه تا یک سال می‌باشد. آلودگی هم‌زمان به بیماری ایدز می‌تواند درمان بیماری را بسیار مشکل کند. درمان انواع مقاوم به درمان باسیل سل از چالشهای پزشکی است. در گذشته تنها راه‌های درمانی استراحت در جاهای خوش آب و هوا و در زیر نور خورشید، نیروبخشی جسمانی، دوری از کارهای سخت و رنج آور، ورزش سبک، گردش و شادی و خوش گذرانی و دوری از غم و اندوه، خوردن خوراک‌های سودمند و نیروبخش بود. طول مدت درمان معمول ۶ ماه است که ۲ ماه اول مرحله حمله‌ای شامل ۴ داروی ایزونیازید، ریفامپین، پیرازینامید و اتامبوتول است و ۴ ماه بعدی در مرحله نگهدارنده از ۲ داروی ایزونیازید و ریفامپین استفاده می‌شود. مشکل مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم شدن باکتریها به آنها است. استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها اغلب دارای عارضه نیز هست مانند عوارض کبدی. مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها که به طور منظم مصرف می‌شوند شامل مقاومت اولیه و ثانویه‌است. مقاومت اولیه در افراد آلوده به نوع شدید احتمال بیشتری دارد. برای این افراد نباید فقط داروهای با کیفیت پایین استفاده کرد. موضوع مقاومت دارویی یک مساله فراگیر است چرا که هرچه طول درمان بیشتر باشد نیاز به داروهای گرانتر (داروهای سری دوم درمان) بیشتر می‌شود. مقاومت می‌تواند به صورت مقاومت چند دارویی نیز باشد. در زمان‌های گذشته روش‌های معالجه سل بیشتر بر رژیم غذایی متمرکز بود. پلی ایلدر در کتاب تاریخ طبیعی این روش‌ها را بیان می‌کند: کبد گرگ همراه با شراب رقیق و چربی خوک همراه با سبزی و سوپ مغز خر ماده. نشان داده شده موش‌هایی که در رژیم غذایی خود ۲٪ پروتئین مصرف می‌کنند مرگ و میر بیشتری در اثر بیماری سل نسبت بهموش‏هایی دارند که ۲۰٪ پروتئین مصرف می‌کنند و با افزایش پروتئین در رژیم غذایی گروه اول مرگ و میر کم می‌شود. علاوه بر این آمارها در بین مهاجران لندن نشان می‌دهد افرادی که گیاه خوارند و گوشت و ماهی مصرف نمی‌کنند ۸٫۵ برابر بیشتر در معرض سل قرار دارند چراکه مبتلا به سوء تغذیه هستند.
عوارض داروهای ضد سل
سرگیجه، تهوع، تاری دید، عدم تعادل، زرد شدن سفیدی چشم‌ها، دل‌درد، استفراغ و وز وز گوش که در صورت مشاهده این علائم باید مصرف داروها قطع شود و پزشک در جریان قرار گیرد. • نارنجی شدن یا قرمز شده رنگ ادرار یا سایر ترشحات بدن در اثر مصرف ریفامپین می‌باشد و هیچگونه خطری ندارد.
پیشگیری
• اصلی‌ترین راه مبارزه با این بیماری شناسایی افراد مبتلا و درمان آنها با داروهای ضد سل می‌باشد. • شناسایی افراد آلوده که به هنوز به سل مبتلا نشده‌اند. • واکسیناسیون توسط واکسن ب ث ژ • ارتقاء آموزشهای بهداشتی و سطح اقتصادی فرهنگی در جامعه موجب کاهش بیماری می‌گردد. • مبارزه با بیماری ایدز این بیماری موجب شیوع موج جدید از بیماری سل گردیده‌است. • بعد از ۲ هفته از شروع درمان امکان انتقال بیماری به دیگران وجود ندارد ولی در ۲ هفته اول درمان باید از تماس‌های مکرر با بیمار مبتلا به سل خودداری کرد. • بیماران حتماً از ماسک استفاده کنند. البته در بیماران سل خارج ریوی در صورتی که بیمار سرفه نداشته باشد، بیماری سل واگیردار نیست و نیاز به استفاده ماسک نمی‌باشد • از بوسیدن کودکان خودداری شود. • از پراکندگی اخلاط در هوا و زمین خودداری کنند.
پیشگیری در جامعه
• اصلی‌ترین راه مبارزه با این بیماری شناسایی افراد مبتلا و درمان آنها با داروهای ضد سل می‌باشد(تحت نظارت مستقیم DOTS). • شناسایی افراد آلوده که به هنوز به سل مبتلا نشده‌اند. • ارتقاء آموزشهای بهداشتی و سطح اقتصادی فرهنگی در جامعه موجب کاهش بیماری می‌گردد. • مبارزه با بیماری ایدز، این بیماری موجب شیوع موج جدید از بیماری سل گردیده‌است.
پیشگیری با واکسن سل (ب‌ث‌ژ)
با توجه به دستورالعمل‌های کشوری واکسن ب‌ث‌ژ در حال حاضر در بدو تولد و در یک نوبت تزریق می‌شود. • تزریق مکرر واکسن سود بخش نیست و فقط یکبار تزریق کافی است. باید دانست که واکسن ب‌ث‌ژ از بروز موارد خطرناک و مرگ و میر بیماری سل منشتر اعضای بدن و سل مننژیت‌ی جلوگیری به عمل می‌آورد ولی اثرات ناچیزی در پیشگیری از گسترش بیماری سل در جامعه دارد.
شرایط اتاق بیمار 1. نور خورشید به مقدار کافی به درون اتاق نفوذ کند. 2. به اندازه کافی پنجره داشته باشد (یک پنجم مساحت کف اتاق). 3. از بستن پنجره اتاق بیمار خودداری کنید.
اهمیت مبارزه صحیح با سل با تشخیص به موقع و درمان صحیح بیماران مبتلا به سل به راحتی می‌توان با این بیماری مبارزه کرد. ولی اگر بیماران را نتوانیم تشخیص دهیم به راحتی هر بیمار مسلول سالانه ۱۰ تا ۱۵ نفر دیگر را در خانواده و نزدیکان خود آلوده می‌کند و مهم‌تر آنکه اگر بیمار مبتلا به سل ریوی را تشخیص دهیم ولی تحت درمان صحیح و دقیق قرار نگیرد، موجب به وجودآمدنمیکروب سل مقاوم به دارو می‌گردد که دیگر داروهای ضد سل معمولی برآن اثر نمی‌کند و در نتیجه بیماری وخیم‌تر شده و به راحتی قابل درمان نیست و اگر به دیگران منتقل شود مشکلات زیادی را به وجود می‌آورد. • عدم درمان صحیح و دقیق بیماران سل موجب بروز بیماری لاعلاجی می‌گردد. • سل معمولا، بیماری فقرا می‌باشد.
جستارهای وابسته
میکوباکتریوم توبرکلوزیس

سندرم زجر تنفسی نوزادان
سندرم زجر تنفسی نوزادان(یا IRDS) یک اختلال ریوی تهدید کننده زندگی است که ناشی از کمبود سورفاکتانت است. این اختلال عمدتا با نارس بودن نوزاد در ارتباط است و در راس علل مرگ و میر شیرخواران نارس قرار دارد چون ریه نوزاد نارس از نظر میزان و همچنین ترکیب سورفاکتانت نقص دارد.
در نوزاد طبیعی در اغاز تنفس با آزاد شدن شدید سورفاکتانت ذخیره شده همراه است که کشش سطحی سلول‌های آلوئولی را کاهش می‌دهد ولی در این سندرم آلوئول‌ها به دلیل نقص ترکیب یا ناکافی بودن سورفاکتانت بر روی هم خوابیده و برونشیول‌های تنفسی گشاد و مجرای الوئولی گشاد و محتوی مایع خیز هستند. IRDS را می‌توان با ورود سرفاکتانت سنتز شده و یا سرفاکتانت با منشاء حیوانی به درون ریه از طریق لوله درمان نمود. همچنین با تزریق بتامتازون در هفته‌های ۳۵ و ۳۶ بارداری می‌توان میزان RDS را کاهش داد. سورفاکتانت اثر ضدالتهابی و باکتری کشی نیز دارد.

سینه‌پهلو
بر اثر پنومونی نایژه‌ها از مایع پر شده واکسیژن کمتری وارد خون می‌شود. شش سمت چپ سالم و شش سمت راست مبتلا به ذات الریه‌است.
تصویر باکتری استرپتوکوکوس پنومونیا از مهمترین عوامل ذات الریه و قاتل بیش از یک میلیون نوزاد در سال. سینه پهلو، پنومونی (به انگلیسی: Pneumonia)‏ یا ذات‌الریه نوعی پولمونیت و التهاب حاد همراه ترشح در پارانشیم ریه و به ویژه حباب‌چه‌های هوایی است. این بیماری عفونی معمولاً بر اثر آلودگی به باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها، انگل‌ها و یا صدمات شیمیایی و فیزیکی ریه ایجاد می‌شود. سرفه، درد در ناحیه سینه، تب و دشواری ِ تنفس مهمترین علامت‌های ذات الریه هستند. در تشخیص بیماری رادیوگرافی و آزمایش خلط کمک کننده‌است و درمان آن بسته به علت بیماری متفاوت است. ذات الریه باکتریایی با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود. سینه‌پهلو یک بیماری شایع است، در تمام گروه‌های سنی ممکن است رخ دهد و یکی از علل اصلی مرگ در سالمندان و نوزاداناست. سازمان بهداشت جهانی برآورد کرده‌است که یک‌سوم مرگ‌ومیر نوزادان زیر یک‌سال ناشی از ذات‌الریه است. بهبودی بستگی به نوع بیماری، انتخاب روش درمانی مناسب و سلامت جسمی شخص دارد.
محتویات
• ۱ علائم • ۲ انواع • ۳ درمان • ۴ شیوع
علائم
سرفه‌هایی با خلط و بزاق سبز یا زرد رنگ، تب بالا و لرزش به همراه احساس سرما مهمترین علائم ابتلا به سینه‌پهلو هستند. تنفس کوتاه و بریده و درد در ناحیه سینه که با سرفه یا تنفس عمیق تشدید می‌شود از دیگر علائم شایع هستند. مبتلایان به سینه‌پهلو ممکن است سردرد، سرفه‌های خونی و پوست عرق کرده و رنگ پریده‌ای داشته باشند. کاهش اشتها، کوفتگی، حالت تهوع، استفراغ، خُلق برگشته و درد مفاصل یا عضلات از علائم احتمالی دیگر هستند. انواع کمیاب سینه‌پهلو ممکن است با علائم متفاوتی ظهور کنند. برای مثال سینه‌پهلو ناشی از لژیونلا ممکن است درد شکم و اسهال را موجب شود و سینه‌پهلو ناشی از توبرکلوسیس ممکن است فقط به عرق کردن شبانه و کاهش وزن بیانجامد.هر یک از عوامل ممکن است در نوزادان مبتلا نیز بروز کند اما سینه‌پهلو نوزادان در بیشتر موارد تنها با خواب‌آلودگی و کاهش اشتها مشخص می‌شود. تشخیص بالینی سینه‌پهلو با تب بالای بدن (و در مواردی کاهش دمای بدن)، افزایش تعداد تنفس، سرفه، درد قفسه سینه، دشواری تنفس، کاهش فشار خون، افزایش ضربان قلب و کاهش میزان اکسیژن خون ممکن است.
انواع
سینه‌پهلو به دو نوع کلی سینه‌پهلو کسب شده از جامعه و سینه‌پهلو بیمارستانی تقسیم می‌شود. تفاوت سینه‌پهلو نوع دوم این است که در این سینه‌پهلو احتمال اینکه عامل بیماری از میکروب‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک و یا باکتری‌های صعب العلاج مانند پسودومونا باشد، بیشتر است.
درمان
سینه پهلو در بیشتر موارد بدون بستری شدن قابل درمان است. آنتی‌بیوتیک خوراکی، استراحت و نوشیدن مایعات معمولاً برای درمان کامل کافی است. با این‌حال در برخی افراد باعث دشواری شدید در تنفس می‌شود و مراقبت‌های بیشتری ضرورت می‌یابد. اشخاص دارای بیماری‌های تنفسی پیشین و سالخوردگان در معرض خطر بیشتر هستند. آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان سینه‌پهلو ناشی از باکتری که معمول‌ترین نوع سینه‌پهلو است، تجویز می‌شوند. در بریتانیا آموکسی سیلین واریترومایسین یا کلاریترومایسن معمول‌ترین آنتی‌بیوتیک‌ها هستند اما در آمریکای شمالی با شیوع انواع غیرعادی سینه‌پهلوآزیترومایسین، کلاریترومایسین و فلوروکینولون‌ها جای آموکسی سیلین را گرفته‌اند. طول دوره درمانی به طور سنتی یک هفته تا ۱۰ روز است. اما برخی تحقیقات نشان می‌دهد که دوره‌های کوتاه‌تر آزیترومایسین (حداقل پنج روز) نیز کفایت می‌کند.
شیوع
در بریتانیا سالانه به‌طور میانگین ۶ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر گروه سنی ۱۸ تا ۳۹ سال به سینه‌پهلو مبتلا می‌شوند. این رقم در گروه سنی بالای ۷۵ سال به ۷۵ نفر می‌رسد. احتمال مرگ بر اثر این بیماری در بریتانیا حدود ۵ تا ۱۰٪ است. ذات الریه در فصل سرما شیوع بیشتری دارد. مردان را بیشتر از زنان مبتلا می‌کند و در سیاه‌پوستان شایعتر است. شیوع کمتر ذات الریه در سفیدپوستان ناشی از توانایی بیشتر پوست برای ساختن ویتامین دی از نور خورشید است. ابتلا به بیماری‌های چون اسکلروز جانبی آمیوتروفیک و آلزایمر و نفخ، کشیدن سیگار، اعتیاد به الکل، ضعف سیستم ایمنی و بستری بودن -به هر علتی- ریسک ابتلا را افزایش می‌دهند.
جستارهای وابسته • پولمونیت: التهاب ریه • سارس: نوعی سینه‌پهلو به شدت مسری و مرگ‌آور که در سال ۲۰۰۲ در چین پدیدار شد. • سارس کروناویروس: عامل سارس است که پیش از آن ناشناخته بود.

فارنژیت
التهاب گلو یا فارنژیت، به عنوان یک علامت در بسیاری از بیماری های عفونی و التهابی دستگاه تنفس فوقانی دیده می شود. این علامت بسیار شایع می باشد. بسیاری از عوامل ویروسی و باکتریال و حتی غیرعفونی باعث گلودرد می شوند. فارنژیت میتواند باعث ورم لوزه ها شود و گاه با تب و سرفه همراه است.
محتویات
• ۱ انواع فارنژیت • ۲ علل فارنژیت حاد o ۲.۱ باکتریایی o ۲.۲ ویروسی o ۲.۳ قارچی o ۲.۴ سایر o ۲.۵ علل غیر عفونی • ۳ علل فارنژیت مزمن • ۴ انواع فارنژیت مزمن • ۵ علائم کلی فارنژیت مزمن o ۵.۱ علائم فارنژیت زکامی o ۵.۲ علائم فارنژیت دانه دار • ۶ درمان • ۷ منابع
انواع فارنژیت
1. حاد 2. مزمن علل فارنژیت حاد باکتریایی
• شایع ترین نوع فارنژیت باکتریایی، فارنژیت استرپتوکوکی است. در فارنژیت استرپتوکوکی همان طور که از نامش پیدا است، عامل ایجاد کننده، یک باکتری به نام استرپتوکوک می باشد. استرپتوکوک باعث ایجاد گلودرد، قرمزی و اگزودا(پوشش زرد روی لوزه ها)، پتشی یا دانه های قرمز روی فضای خلفی حلق می شود. همراه با تب، بزرگ شدن غدد لنفاوی قسمت قدامی گردن، سردرد، دل درد و استفراغ هم وجود دارد. در این بیماری معمولا سرفه، عطسه و آبریزش بینی فراوان وجود ندارد. تشخیص قطعی این بیماری با کشت حلق و یا تست سریع ترشحات حلق از نظر وجود استرپتوکوک است. تست سریع به طور وسیع در دسترس پزشکان نیست و کشت حلق هم در صورت اعتماد به آزمایشگاه و بیمار باید انجام شود، بنابراین تشخیص فارنژیت استرپتوکوکی در ایران معمولا بر اساس علائم بالینی انجام میشود. وجود استرپتوکوک در حلق انسان و رشد آن در صورت عدم درمان و کنترل بیماری، ممکن است منجر به تب روماتیسمی و گلومرولونفریت شود و از این نظر، درمان آن حائز اهمیت بسیار است،
• دیفتری • باکتری گونوکوک (باکتری مولد عفونت سوزاک)
ویروسی
• اکثر عوامل ایجاد کننده ی فارنژیت، ویروس ها هستند که می توانند با تب و ضایعات تاولی در ناحیه حلق و دهان، خستگی و عطسه و سرفه همراه باشند. این ویروس ها از گروهآنتروویروس ها می باشند و می توانند ضایعات جلدی نیز ایجاد کنند. • سرخک • سایر ویروس های درگیر کننده دستگاه تنفس مثل رینوویروس (ویروس سرماخوردگی) و کروناویروس را نباید فراموش کرد. اینها میتوانند مشکلاتی برای گوش و شش ها نیز ایجاد کنند. • ویروس آبشتین بار نیز به عنوان یکی از علایم خود باعث ایجاد فارنژیت اگزوداتیو در ناحیه حلق می شود. • ویروس هرپس سیمپلکس تیپ I (تبخال)، در صورت ایجاد عفونت اولیه ممکن است باعث ضایعات زخمی و تاولی در داخل دهان همراه با تب و بی اشتهایی شود، این ضایعات ممکن است حتی به کنار لب نیز تجاوز نمایند و درمان علامتی برای درد، التهاب شدید و درمان ضد ویروس در این گونه موارد انجام می شود. • آبله مرغان • عفونت های شدیدتر در ناحیه فارنکس می تواند به صوررت ژنژیویت نکروزان اولسراتیو(ضایعات زخمی شونده لثه ها) توسط عوامل بی هوازی دهان باشد و فرم شدیدتر آن آنژین لودویک به صورت سلولیت در ناحیه قسمت فکی و زیرزبانی است که با درگیری عوامل بی هوازی همراه بوده و نیاز به بستری و درمان با آنتی بیوتیک وریدی دارد. قارچی • کاندیدیازیس سایر • کلامیدیا • انگل توکسوپلاسما علل غیر عفونی • مواد شیمیایی
علل فارنژیت مزمن
• وجود عفونت پایدار در اطراف حلق (مانند ورم مخاط بینی مزمن، ورم لوزه مزمن، سینوزیت مزمن، عفونت دندانی، گلودرد مزمن) • تنفس دهانی (مانند بسته شدن بینی به دلیل پولیپ، تومور و یا بیرون زدگی دندان به سمت لب ها) • حساسیت مزمن (مانند سیگار زیاد، جویدن تنباکو، خوردن غذاهای تند، مصرف زیاد الکل) • آلودگی محیطی (محیط پزدود یا هوای کثیف شهر) • هوار کشیدن (باعث صدمه به حلف و حنجره و فارنژیت مزمن میشود)
انواع فارنژیت مزمن
1. فارنژیت زکامی 2. فارنژیت دانه دار (تصویر)
علائم کلی فارنژیت مزمن
• درد یا مشکل در گلو بخصوص در اول صبح • احساس وجود چیز خارجی در حلق • خستگی صدا • سرفه
علائم فارنژیت زکامی
• گرفتگی دیواره حلق • تراکم خون در رگ های روی حلق • تراوش خلط زیاد
علائم فارنژیت دانه دار
• برجستگی روی دیواره ی حلق • گرفتگی حلق • تراکم خون در رگ های روی حلق • وجود غدد کوچک برجسته روی حلق • کشیده شدن ماهیچه های کنار حلقی در چپ و راست • ورم زبان کوچک
درمان
در صورتیکه منبع بیماری باکتریایی یا قارچی باشد از درمان با آنتی بیوتیک ها و یا داروهای ضدقارچ استفاده میکنند. در صورتیکه منبع بیماری ویروسی باشد درمان بسته به نوع ویروس متفاوت است. در درمان فارنژیت مزمن باید بیماری ای که موجب فارنژیت شده است پیدا شده و درمان شود. در درمان فارنژیت دانه دار گاهی از لیزر برای از بین بردن دانه های ته حلق استفاده میشود. نکته قابل ذکر این است که بطور کلی در درمان فارنژیت ها از دگزامتازون استفاده نشود. چون اکثر عوامل ویرال در اثر تزریق این دارو شدت یافته علیرغم بهبود آنی و ظاهری بیمار طولانی شدن عفونت و دوره بیماریزایی را بدنبال دارد. عموم بیماران فردای پس از تزریق دگزامتازون از بدتر شدن علائم بالینی خود شکایت دارند. اما استفاده از ضد التهاب نظیر ناپروکسن یا تولمتین یا بروفن بلامانع است. از تجویز آسپیرین در دوران اپیدمی آنفولانزا بعلت احتمال ایجاد سندرم ری پرهیز شود.

فیبروز سیستیک
فیبروز کیستیک (به انگلیسی: Cystic Fibrosis)‏ به صورت مخفف (به انگلیسی: CF)‏، نوعی اختلال اتوزومی مغلوب حمل اپی‌تلیال یونی است که به علت جهشهایی در ژن تنظیم کننده هدایت ورای غشایی CF به نام CFTR ایجاد می‌شود. اگر چه CF در تمام نژادها مشاهده شده‌است، عمدتاً بیماری مردمان اروپایی شمالی می‌باشد.
محتویات
• ۱ آسیب شناسی • ۲ تظاهرات • ۳ درمان طبی • ۴ منابع
آسیب شناسی
CFTR، نوعی کانال کلریدی تنظیم شونده یا CAMP است که سایر کانالهای یونی را تنظیم می‌کند. CFTR، هیدراتاسیون ترشحات در داخل راه‌های هوایی و مجاری را از طریق دفع کلراید و مهار برداشت سدیم حفظ می‌کند. اختلال عملکرد CFTR می‌تواند بر بسیاری از اعضای مختلف تأثیر بگذارد، خصوصاً اعضایی که مایع مخاطی (موکوس) ترشح می‌کنند مانند راه‌های تنفسی فوقانی و تحتانی،پانکراس، دستگاه صفراوی، دستگاه تناسلی مذکر، روده و غدد عرق، ترشحات بی‌آب و چسبنده در ریه‌های بیماران مبتلا به CF، جلوی کلیرانس موکوسی - مژکی را می‌گیرد. عملکرد پپتیدهای طبیعی ضد میکروبی را مهار می‌کند و راه هوایی را مسدود می‌نماید. ظرف ماه‌های اول عمر، این ترشحات و باکتری‌های جای گرفته در آنها نوعی واکنش التهابی را آغاز می‌کنند. رهاسازی سیتوکین‌های التهابی، آنزیمهای ضد باکتریایی میزبان و آنزیمهای باکتریایی به نایژک‌ها صدمه می‌زند. چرخه‌های راجعه عفونت، التهاب و تخریب بافتی، مقدار بافت ریوی واجد عملکرد را کاهش می‌دهند و سرانجام موجب نارسایی تنفسی می‌شوند.
تظاهرات
CF بطور کلاسیک در اوایل کودکی تظاهر می‌کند، هر چند تقریباً ۴ درصد بیماران در بزرگسالی تشخیص داده می‌شوند. ۱۰ تا ۲۰ درصد بیماران در بدو تولد با ایلئوس مکونیوم تظاهر می‌کنند و سایرین با شکایات تنفسی مزمن یا نارسایی رشد، یا هر دو در سنین بالاتر مراجعه می‌کنند. پیشرفت بیماری ریوی، عامل اصلی تعیین کننده ابتلا و مرگ و میر است. اکثر بیماران به علت نارسایی تنفسی بین ۳۰ تا ۴۰ سالگی فوت می‌کنند.
۱ تا ۲٪ مبتلایان به CF، غلظت طبیعی کلر در عرق نشان می‌دهند. به هر حال در این بیماران، اختلاف پتانسیل ورای اپی‌تلیال بینی معمولاً تشخیص دهنده CF است. در هر حاضر هیچ درمان علاج دهنده‌ای برای CF وجود ندارد، هر چند بهبود اداره علایم بیمار، طول عمر متوسط را از اویل کودکی به ۴۰ - ۳۰ سالگی افزایش داده‌است.
درمان طبی
اهداف درمان طبی برای CF عبارت‌اند از: ۱. پاک‌سازی ترشحات ریوی ۲. کنترل عفونت ریوی ۳. تغذیه کافی ۴. پیشگیری از انسداد روده
اگر چه درمان طبی پیشرفت بیماری ریوی را آهسته می‌کند، تنها درمان موثر برای نارسایی تنفسی در CF، پیوند ریه است. جایگزینی آنزیمهای پانکراس و مکمل ویتامینهای محلول در چربی، سوء جذب را بطور موثری درمان می‌کند. به هر حال به علت افزایش نیازهای کالریک بدن و بی‌اشتهایی، بسیاری از بیماران به مکملهای کالری هم نیاز دارند. اکثر بیماران به مشاوره وسیع جهت مواجه با آثار روانی ابتلا به نوعی بیماری مزمن کشنده نیز احتیاج دارند.

مسمومیت با اکسیژن
بیماری مسمومیت با اکسیژن(به انگلیسی: Oxygen Toxicity)‏ بیماری است که به علت قرار گرفتن بیش از حد در معرض اکسیژن با فشار نسبی بالا بروز مینماید.
علت
اکسیژن گازی حیاتی و مورد نیاز بدن ما است ، اما وجود بیش از حد آن نیز می تواند سمی ، خطرناک و باعث (Oxygen Toxicity) مسمومیت اکسیژن گردد. معمولا این زمانی اتفاق خواهد افتاد که در طول غواصی از میزان مجاز فشار نسبی اکسیژن ۱.۴ تا ۱.۶ در گاز تنفسی خود تجاوز نموده باشید.تنفس اکسیژن خالص می تواند باعث مسمومیت اکسیژن CNS در عمق ۴ متری گردد.
انواع
دو نوع مسمومیت اکسیژن وجود دارد :
مسمومیت اکسیژن تنفسی ، که موجب سوزش ریه (احساس خارش و سوزاندن) و سرفه میگردد. مسمومیت اکسیژن سیستم عصبی مرکزی (CNS) که زمانی شروع می شود که فشار جزئی اکسیژن از ۱.۴ ATA بیشتر است. علائم مسمومیت اکسیژن CNS شامل واکنش عضلانی (کشش ، لرزش) ، تهوع، تشنج و بیهوشی است. شما می توانید ازCNS با غواصی در عمق و محدوده فشار نسبی اکسیژن کم تر از ۱.۴ ATA ، اجتناب کنید.

ورم لوزه
ورم لوزه معمولا بر اثر بیماری ویروسی یا باکتریایی اتفاق می افتد. علائم آن تب و گلودرد است. حتی کسانیکه لوزه های خود را با عمل در آورده اند نیز مستعد این بیماری هستند. ورم لوزه ای که توسط باکتری ها اتفاق افتاده باشد با آنتی بیوتیک ها درمان میشود، این در حالی است که داروی خاصی برای ورم لوزه ای که از طریق ویروس ها ایجاد شده وجود ندارد.
محتویات
• ۱ علائم • ۲ علل ایجاد ورم لوزه • ۳ درمان
علائم
• لوزه های قرمز یا متورم • نقاط سفید روی لوزه ها • درد گردن یا تورم گردن • گلودرد • مشکل در بلع غذا • سرفه • سردرد • چشم درد • درد عمومی بدن • گوش درد • تب • احساس لرز • گرفتگی بینی
علل ایجاد ورم لوزه
دلایل ویروسی مانند ویروس های سرما خوردگی، ویروس اشتین بار (بیماری مونونوکلئوز)، ویروس هرپس، ویروس اچ آی وی، آدنوویروس. دلایل باکتریایی مانند ویروس استرپتوکوکβ-hemolytic گروه A و کمتر شایع در بیماری های سیفیلیس، استافیلوکوک، کلامیدیا، سیاه سرفه، فوزو باکتریوم، دیفتری و سوزاک. با وارد شدن باکتری یا ویروس به بدن، لوزه ها به مبارزه باآنها می پردازند و متورم میشوند. گلبول های سفید در داخل لوزه ها باکتری ها و ویروس ها را میکشند که ممکن است باعث التهاب و سرخی گلو و تب شود.
درمان
درمان شامل کم کردن علائم تورم لوزه هاست: • کم کردن درد، التهاب و سرخی گلو و لوزه ها، کاهش تب (با تجویز استامینوفن، ایبوبروفن، پاراستامول) • کم کردن سرفه با استفاده از قرقره آب نمک، قرص سرفه، مایعات گرم و سرد)
اگر تورم لوزه ها به دلیل استرپتوکوک باشد، آنگاه آنتی بیوتیک هایی مانند آمپی سیلین و آموکسی سیلین مفید خواهند بود. یک ماکرولید مانند اریترومایسین برای کسانی که به آمپی سیلین آلرژی دارند مفید خواهد بود. کسانیکه بدنشون به آمپی سیلین ها جواب نمی ده میتوانند از کوآموکسی کلاو یا کلیندامایسین استفاده کنند. اگر تورم لوزه ها به دلیل ویروس باشد، طول درمانش بستگی به نوع ویروس دارد . معمولا بین یک تا دو هفته است . اما ممکن است بیماری وخیم شده و نیاز به برداشتن لوزه ها توسط جراحی باشد.

پنوموتوراکس
پنوموتوراکس(به انگلیسی: Pneumothorax)‏ به معنی وجود هوا در پرده جنب می‌باشد که مانع باز شدن کامل ریه می‌شود. پنوموتوراکس دارای انواع مختلفی است که شامل پنوموتوراکس اولیه (خودبخودی) و ثانویه (باز) می‌باشد.
پنوموتوراکس اولیه: هوا از یک سوراخ یا شکافی در ساختمان داخلی دستگاه تنفس (مانند برونش، برونشیول، آلوئول) به درون فضای پلور راه یابد. پاره شدن کیسه‌های هوایی کوچک در ریه در اثر آسم، آبسه، آمپیم ریه، آمفیزم. گاهی علت مشخصی ندارد. شکسته شدن دنده‌ها بطور شایع منجر به پنوموتوراکس بسته می‌شود. پنوموتوراکس ثانویه: در پنوموتوراکس باز یا ثانویه هوا از طریق یک سوراخ در دیواره قفسه سینه یا دیافراگم وارد فضای پلور می‌گردد. پنوموتوراکس شدید معمولاً به دنبال ترومای قفسه صدری روی می‌دهد. زخم‌های نافذ قفسه سینه مثل زخم چاقو یا گلوله و ... اجازه ورود هوای آزاد به فضای جنب را داده و از این طریق باعث روی هم افتادگی ریه می‌شوند.
بروز پنوموتوراکس در پنومونی، سل، عارضه کشیدن مایع از ریه (توراسنتز) و تهویه مکانیکی (PEEP) نیز ممکن است. وقتی که هوا وارد حفره پلور شود و نتواند خارج گردد پنوموتوراکس فشارنده پدید می‌آید و فشار در حفره پلور بالا می‌رود و باعث جابجایی مدیاستن به سمت مخالف طرف مبتلا می‌گردد. "پنوموتوراکس فشارنده اورژانس پزشکی است"
علایم و درمان
علایم اصلی تنگی نفس، افزایش تعداد تنفس، درد قفسه صدری، سرفه، اضطراب و افزایش ضربان قلب است. هوای پرده جنب با فشار به ریه مانع تنفس می‌شود لذا پنوموتوراکس فشارنده باید به سرعت درمان شود. تشخیص با سمع ریه و رادیوگرافی است. در معاینه کاهش یا عدم سمع صداهای تنفسی در سمت درگیر و هیپررزونانس در هنگام دق در سمت درگیر، انحراف تراشه به سمت درگیر نشده داریم. در عکس قفسه سینه ممکن است انحراف تراشه به سمت غیر درگیر و پس کشیدگی ریه (فضای کدر که نشاندهنده جمع شدن ریه است) از پلور پاریتال را ببینیم. درموارد خفیف درمان علامتی است ولی در موارد شدید و فشارنده درمان اورژانسی است. درمان جراحی با برش قفسه سینه و استفاده از وکیوم(CHEST TUBE) می‌باشد.

پولمونیت
پولمونیت(به انگلیسی: pulmonitis)‏ یا پنومونیت واژه‌ای عمومی برای هرنوع التهاب در بافت شش‌ها است. پولمونیت اگر حاد و همراه ترشح درون گوی‌چه هوایی باشد سینه‌پهلو یا پنومونی نام می‌گیرد. از عوامل ایجاد پولمونیت می‌توان به بازه‌ای وسیع از عوامل همچون ورود پُرز و موی حیوان به درون دستگاه تنفسی و یا تنفس غبار گرفته تا ورود ویروس و باکتری و ایجاد عفونت درشش اشاره نمود.
محتویات
• ۱ انواع • ۲ دلایل
انواع
پولمونیت به انواع پولمونیت میان‌بافتی حاد٬ پولمونیت ناشی از افزایش حساسیت٬ پولمونیت ناشی از تشعشع(رادیولوژی) و پولمونیت لنفاوی بینابینی گروه‌بندی می‌شود.
دلایل
از عمده دلایل ایجاد پولمونیت: • ویروس: پس از ایجاد بیماری در شش٬ التهاب ایجاد می‌کند. • آلرژی: در افراد با حساسیت شدید ممکن است پولمونیت ایجاد گردد. • بخور: تنفس بخار حاصل از برخی مواد مانند(مایع سفیدکننده) و یا هاگ برخی قارچ‌ها و همچنین مواد(مانند جیوه) • استعمال دخانیات
جستارهای وابسته
• التهاب • ریه

کنددمی
کُنددَمی یا برادی‌پنه (به انگلیسی: bradypnea)‏ به معنی کاهش تعداد تنفس است. در حالت طبیعی انسان بالغ بین ۱۲ تا ۲۰ بار در دقیقه تنفس می‌کند. اگر به هر دلیلی تعداد تنفس کاهش یابد برادی‌پنه داریم. جدول زیر نشانگر تعریف برادی پنه با توجه به سن بیمار است :
• Age 0-1 year < 30 breaths per minute
• Age 1-3 years < 25 breaths per minute
• Age 3-12 years < 20 breaths per minute
• Age 12 and older < 12 breaths per minute



» راه اندازی خط ویژه سلامت ایران 81026

سلامت ایران جهت رفاه مشتریان و ارایه بهتر خدمات خط...

1389/04/07
» فیلم آموزشی سلامت ایران
فیلم آموزشی با موضوعات متنوع آموزشی شامل آموزش ورزش، ماساژ...
1389/02/04